4 po północy

[...] zamek jest na tyle dobry, na ile dobre są drzwi, w które go wstawisz.

[...] istoty obdarzone niewielką wyobraźnią poświęcają niewiele czasu na coś tak trywialnego jak myślenie [...].

Wyraźnie starano się tu zachować czystość, ale bez powodzenia. Zacieki na tapetach nie rzucały się w oczy, przezierały wątłymi półtonami jak złowieszcze myśli, dręczące niespokojny umysł.

Wyobrażali sobie, co zdarza się często w przypadku ojców i synów, że ich zachowania i bardzo odmienne style myślenia nie zmienią się nigdy, dzięki czemu ich wzajemny stosunek na zawsze pozostanie taki sam... i dzieciństwo będzie trwać wiecznie.

Ludzie [...] spodziewają się, że pijak umrze śmiercią pijaka [...]. Nawet jeśli przestał być pijakiem.

Wyobrażam sobie, że prawdziwym przeciwieństwem strachu jest uczciwość. Uczciwość i wiara.

Strach to uczucie, które odrzuca i wyklucza zmianę.

W AA mówią, że są ludzie, którzy jedną nogą tkwią w przyszłości, a drugą w przeszłości i dlatego obszczywają swoje teraźniejsze życie.

Mieszkańcy [...] może nie mieli wielu rzeczy, o które mogliby dbać, ale dbali o to, co mieli.

Jeśli dobre intencje nadają się tylko na bruk piekielny, to ludzie, którzy łatają nimi dziury, zasługują na trochę uznania.

„Niektóre rzeczy są trudne do wyjaśnienia [...], ale nie stają się z tego powodu mniej prawdziwe.”

„Nie dość, że życie jest wąską kładką nad bezdenną przepaścią [...], którą musimy przejść z zawiązanymi oczyma. Nie. Nie dość tego. Czasami jeszcze dostajemy szturchańca”.

[...] kobieta, która gotowa jest okraść cię z twej miłości, kiedy jest to wszystko, co masz, nie jest wiele warta.

„Sikanie i myślenie mają wiele wspólnego, [...]. Można odwlec jedno i drugie... ale nie na zawsze”.

Dobrze uciec do zmyślonych światów, kiedy przebywanie w prawdziwym boli.

Wierzył w instytucję doradców. Wierzył w medytację i w mediację. Wierzył w sens dyskusji, gdy rządził rozsądek, i natychmiastowe odesłanie problemu w ręce osoby kompetentnej, kiedy rozsądek abdykował. Pogląd, że mężczyzna czasem musi zrobić to, co musi, miał sens [...], ale tylko w filmie z Sylvestrem Stallone'em w roli głównej.

Może [...] jest pisarzem? Spełniał oba podstawowe warunki: opowiadał historię, którą chciało się poznać do końca [...] i miał w sobie tyle napędu, że nie dało się go powstrzymać.

[...] zdumiała go cudowna zdolność zwierzęcia, które nazywa się człowiekiem, do działań reaktywnych: kiedy ktoś mu coś podaje, pierwszym jego odruchem jest sięgnąć. Nieważne, czy to czek na tysiąc dolarów, czy laska dynamitu [...].

Czasem nie dostrzega się czegoś, bo jest za drobne, ale czasem pomija się coś, bo jest za ogromne. Za oczywiste.

Duma to luksus, na który nas nie stać...

Podróże w czasie diabelnie działają na nerwy [...].

Ciężko bać się samemu. Całkiem strasznie.

Dyskutowanie z wariatem jest bezużyteczne, no i czasochłonne.

[...] należę do ludzi, którzy wierzą, że wiedza jest zawsze lepsza, bezpieczniejsza na dłuższą metę niż ignorancja, niezależnie od tego, jak niemiłe mogą okazać się fakty.

Pożywienie ma korzystny wpływ na to, co monsieur Poirot lubił nazywać małymi szarymi komórkami.

[...] w karierze każdego pilota jest trzydzieści, czterdzieści sekund, w ciagu których on może zadecydować o ludzkim losie. Płacą nam za to, żebyśmy nie przestali myśleć i działać, kiedy te sekundy w końcu nadejdą.

[...] w życiu przypadek nie jest wyjątkiem, lecz regułą.

Kryminał traktujący o zagadce morderstwa w zamkniętym pokoju jest najczystszą w świecie opowieścią o sztuce dedukcji [...].

[...] możesz nabrać ochoty na zemstę. Ochota to nie grzech. Ale chęć jej realizacji byłaby straszliwą pomyłką.

[...] aktu pisania nie da się ocenić pieniędzmi. Mieć pieniądze to wielka sprawa, ale kiedy dochodzi do tworzenia, najlepiej nie myśleć o nich za dużo. To hamuje cały proces.

Usta mogą przemawiać, ale czymże jest opowieść, gdy brak życzliwego ucha.

Czas ma zabawną plastyczną właściwość. Wszystko, co przemija, zmienia się.