Dwanaście opowiadań tułaczych

Nie ma dla mężczyzny większego poniżenia, niż być wożonym przez własną żonę.

Miłość jest wieczna, dopóki trwa.

Słowo „metysaż” oznacza mieszanie łez z płynącą krwią. I czego tu oczekiwać po podobnej miksturze?

Jadł tak, jak żył: niespiesznie i bardzo wytwornie.

Kokieteria to nałóg, którego nijak nie da się zaspokoić.

Nie starczyłoby życia, żeby rozszyfrować zagadki tego świata zbudowanego na sztuce skąpstwa.

Umrzeć to znaczy już nigdy więcej nie zobaczyć przyjaciół.

Nie ma nic trudniejszego od życia.

Boję się, że się będę bać.

We własnym pokoju każdy jest udzielnym władcą.

[...] kiedy dwoje dzieci przebywa razem, oboje odpowiedzialni są za to, co każde z nich robi osobno [...].

Śniła mi się ta kobieta, co śni [...]. Śniło mi się, że się jej śniłem [...].

[...] zapytałem, czy wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Jasne, że wierzę - odpowiedziała. - Inne są niemożliwe.

W przypadku każdego prezydenta najohydniejsza kalumnia może być jednocześnie i prawdą, i kłamstwem.

Niektórzy gonią tylko za władzą, ale większość szuka czegoś bardziej błahego: po prostu pracy.

Rzuciłem nałóg wiele lat temu, ale on nie całkiem mnie rzucił [...].

[...] nigdy już nie otworzyłem żadnego listu [...]. Nigdy od momentu, kiedy stwierdziłem, że te najpilniejsze już po tygodniu przestają być tak pilne, a po dwóch miesiącach nie pamięta już o nich nawet ten, kto je napisał.

Zawsze sądziłem, że każda następna wersja opowiadania jest lepsza od poprzedniej. A skąd wiadomo, która powinna być ostatnia? To sekret zawodu, który nie rządzi się prawami rozumu, lecz magią instynktów, tak samo jak kucharka wie, kiedy zupa już jest gotowa.

Opowiadanie nie ma [...] ani początku, ani końca: albo załapie i zacznie się kleić, albo nie załapie i nie będzie się kleić.

[...] umrzeć to znaczy już nigdy więcej nie spotkać przyjaciół.