Ja, Dago Piastun

Kto nie ma nadziei, chwyta za oręż.

Nigdy nie będzie mógł zaufać tym możnym, których sam możnymi nie uczyni.

Sztuka wojowania to sztuka cierpliwości.

Zdrada dojrzewa powoli, a potem nagle wybucha, jak płomień suchego chrustu.

Słabość władcy oznacza słabość państwa.

Władca ma prawo budzić strach u ludu, unikać jednak powinien jego nienawiści.

Wypowiadam walkę możnym i książętom, a taka walka zachęty w złocie nie potrzebuje.

Słowa są równie groźne jak miecze.

Kiepski to władca, który na swój lud narzeka. Sprawą władcy jest uczynić lud sobie posłusznym i pracowitym, ująć go żelazną ręką i nauczyć szacunku dla władzy.

Nie istnieje coś takiego jak sąd ludu, ale jedynie sąd w imieniu ludu.

Sztuka rządzenia ludźmi jest umiejętnością mówienia kłamstw przy pomocy prawdy.

Kto umie czekać, trzy razy dostaje.

Każdy bowiem mądry lud tworzy własne obyczaje, a nie tylko naśladuje innych.

Tajemnica władzy kryje się w nazywaniu spraw, uczuć, rzeczy i uczynków.

Historia ocenia rządy i władców tylko według tego, jakie osiągnęli cele. Dzieli ich na słabych i nieudolnych, choć być może byli dobrotliwi i pełni cnoty. Wyróżnia potężnych i silnych zwanych wielkimi, choć być może swoją wielkość osiągnęli przez zdradę, wiarołomstwo, niezliczone zbrodnie i wojny. Dla Historii liczy się tylko wielki cel, przymyka oczy na środki, które doprowadziły do niego. Wywyższa zwycięzców, gardzi pokonanymi.

Wszystko, co tajemnicze, rozbudza wyobraźnię.

Ten się najdzielniej bije, kto o własną wolność się bije.

Wszystko na świecie istnieje tylko w taki sposób i pod taką postacią, pod jaką zostało nazwane.

Nic tak nie podnieca i nie cieszy ludzi, jak nadzieja, że zobaczą czyjąś śmierć w mocy prawa.

Źle czyni władca, który chce swoje siły oprzeć na wojsku najemnym, albowiem jak sama ich nazwa wskazuje, temu wiernie służą, kto im płaci. Kto się bije dla zapłaty, ten słabo się bije, zdradę nosi w swoim sercu i czyni nie to, co mu każe zrobić przysięga, lecz własna korzyść. Źle także czyni władca, który prosi o pomoc wojsko posiłkowe od innych władców, albowiem jeśli ono poniesie klęskę i on poniesie klęskę. A jeśli ono zwycięży, on staje się natychmiast jego niewolnikiem.

Nie ma wątlejszej potęgi od tej, która jest oparta na cudzej sile.

Im bardziej ktoś czegoś pragnie, tym mniejsza jest nadzieja, aby to otrzymać.

Nikczemny staje się władca w oczach swych poddanych, gdy okazuje chciwość na ich mienie i zabiera im niewiasty.

Jeśli lud daje komuś władzę, może ją łatwo odebrać. Bóg nie jest taki skory do odbierania władzy, lepiej jest więc otrzymać ją od niego, niż od ludu.

Nawet niewolnik jest wolny, gdy jego niewola służy wolności.

Co u zwykłego człowieka jest wadą, u władcy staje się cnotą, jeśli swoim postępowaniem ocala przez to państwo.

Złoto otwiera wszystkie bramy i wytrąca oręż z ręki wrogów.

Nie buduje się państwa na piasku i błocie, ale na grodach potężnych.

Prawda i wiara jest zawsze po stronie silniejszych.

Najwyższą zasadą sztuki rządzenia jest nieustanne dzielenie ludzi, jednych wywyższanie, a innych poniżanie, jednych obsypywanie łaskami, a innych karami, aby wciąż jedni byli przeciw drugim. Bo tak naprawdę, nikt nie chce być równy drugiemu, gdyż zawsze ma się za coś lepszego.

Niecierpliwość w oczekiwaniu na wywyższenie bywa matką zdrady.

Nie tylko dla swojej chwały wojuje władca, ale przede wszystkim o szlaki handlowe, o targowiska kupieckie, o bogactwo dla swego kraju.