Cytaty o sądach

W tym samym dzienniku, w rubryce "Kronika sądowa", nota pod tytułem "Bandyckie popisy". Donosi o następujących faktach: 20-letni łobuz zaatakował w centrum miasta, na Krakowskim Przedmieściu, inwalidę, pobił go do nieprzytomności, zrabował ortopedyczny but i portfel z pieniędzmi. "Życie Warszawy" nazywa bandytę chuliganem. Wyrok sądu powiatowego - dwa i pół roku więzienia. Drugi wypadek: rabunek 500 złotych na Grójeckiej i wstrząs mózgu u obrabowanego; w nomenklaturze "Życia" napastnik również chuligan, zaś wyrok - rok więzienia. To są dla "Życia" "popisy". Opowiadał mi niedawno kolega Bogny, student medycyny, że na ich roku aresztowano i osądzono czterech dwudziestolatków za opowiadanie dowcipów "antypaństwowych". Najniższy wyrok - 5 lat więzienia.

Prywatyzacja ograniczy urzędnikom i rządzącym możliwości kradzieży i malwersacji. Ale dopóki nie zaistnieje prawdziwa gospodarka rynkowa, okazji do grabieży władza będzie miała bardzo wiele. I nawet później będzie stwarzała swoim bezprawnym poplecznikom sposobności do zyskownych transakcji sprzedaży i korzystania, dla własnego zysku, z przywileju dysponowania informacją przez rządzących. Skuteczna i nieskorumpowana władza sądownicza jest najlepszym hamulcem zapobiegającym takim nadużyciom. Ale nasz wymiar sprawiedliwości też jest sprzedajny, zwłaszcza w ostatnich latach.

Nasza władza [...] nie szuka winy wśród ludności, raczej wina sama przyciąga organy sądowe, które ją wówczas ściagają [...]. Takie jest prawo.

[...] u nas z zasady nie prowadzi się procesów bez widoków zasądzenia.

Oskarżeni są na ogół tacy wrażliwi.

„Mieć taki proces - znaczy już go przegrać”.

Gdyż adwokaci [...] są jak najdalsi od myśli, aby wprowadzić w sądzie jakieś ulepszenia lub o nie walczyć, gdy tymczasem - i to jest bardzo znamienne - prawie każdy oskarżony, nawet ludzie całkiem ograniczeni, zaraz na wstępie procesu zaczynają myśleć o projektach reformy i często marnują na to czas i siły, które o wiele lepiej mogliby inaczej zużytkować.

[...] nie znając oskarżenia i jego możliwych następstw, należało odtworzyć sobie w pamięci całe życie oraz przedstawić je i z wszystkich stron rozpatrzyć w jego najdrobniejszych czynach i zdarzeniach. [...] jakże smutna to była praca!

Moja niewinność nie upraszcza sprawy [...]. Chodzi tu o różne subtelności, w które sąd wnika. W końcu jednak wywleka skądś, gdzie pierwotnie nic nie było, jakąś wielką winę.

Jeżeli namaluję tu jednego przy drugim wszystkich sędziów i pan będzie się przed tym płótnem bronił, więcej pan wskóra niż przed prawdziwym sądem.

Żaden akt nie ginie, nie ma u sądu zapomnienia.