Cytaty o wstydzie

Być zrozumianym to jeszcze większe upokorzenie od bycia niezrozumianym. Wolałbym zbiorową mogiłę od państwowego pogrzebu.

Nie poprawiamy się, wkraczając w starość; uczymy się tylko maskować wstydliwe uczynki.

Każdy ból się zapomina, upokorzenia - żadnego.

Pierwszy nasz obowiązek przy rannym wstawaniu: rumienić się za siebie.

Kto nie zaznał upokorzenia, nie wie, co to znaczy osiągnąć swoje ostatnie stadium.

Wszystko można stracić, poczynając od wstydu.

[...] rumieniec nie należy do lojalnych sprzymierzeńców.

Wstyd, pojął. Dlatego to wszystko powiedział - ze wstydu [...]. Cóż to za potężna siła, która skłania człowieka, by mówił takie podłe rzeczy.

Ja to byłem, ja, który chodziłem przecież pełen wzgardy dla świata! [...] Ze wstrętem i oburzeniem słyszałem jeszcze swój własny śmiech, pijacki, nieopanowany, urywany, głupi śmiech. Ja to byłem!

Człowiek, który odnosi w życiu sukces, musi być gotowy udać się w pewne miejsca, gdzie płaci się za upokorzenie. [...] Jeżeli miałeś szczęście wspiąć się na społeczny szczebel, na którym nikt nie znęca się nad tobą za darmo, to trudno: musisz za tę usługę płacić.

„Jak pies” powiedział do siebie: było tak, jak gdyby wstyd miał go przeżyć.

[...] uświadomiłam sobie, jaki to wstyd, kiedy ktoś się nad tobą lituje.