[...] uświadomiłam sobie, jaki to wstyd, kiedy ktoś się nad tobą lituje. — Paula Hawkins

Jesteś jak te psy, te niechciane, które przez całe życie są źle traktowane. Kopiesz je i kopiesz, a one wciąż wracają, wciąż płaszczą się i merdają ogonem. Proszą, błagają. Mają nadzieję, że tym razem zrobią coś dobrze i wreszcie je pokochasz.

[...] jeśli nie wybaczę sama sobie, to będzie trwało i trwało, [...] nigdy nie przestanę uciekać.

Nie ma nic bardziej bolesnego i destrukcyjnego niż podejrzliwość.