Cytaty o samotności

Nowy Jork to miasto samotnych ludzi. Popatrz, wszyscy pędzą gdzieś, śpieszą się.

Wiem, co to znaczy, jak mężczyzna gdzieś się szwenda po nocy, choć nie ma nigdzie nic do szukania. To jest tak, jakby się w ogóle nie miało mężczyzny, a nawet znacznie gorzej, bo się ma, a faktycznie nie ma.

Znam pewną kobietę (…), która stale uskarża się na samotność. Nikt z krewnych nie chce się z nią zaprzyjaźnić – i nic dziwnego. Każdemu, kto do niej zajdzie, opowiada godzinami, co zrobiła dla swoich siostrzenic, gdy jeszcze były dziećmi…

A czy te siostrzenice ją odwiedzają? Owszem, od czasu do czasu, z poczucia obowiązku. Ale boją się tych wizyt. Wiedzą, że będą musiały siedzieć i godzinami słuchać dość niedwuznacznych wymówek. Usłyszą niekończącą się litanię gorzkich narzekań i biadoleń. A gdy tej damie nie udaje się już dłużej tyranizować i dręczyć swych siostrzenic ani zmusić ich do tego, żeby ją odwiedziły, wówczas sięga po jeszcze jedną „sztuczkę”. Dostaje ataku serca.

Czy to jest naprawdę atak serca? Oczywiście. Lekarze mówią, że cierpi na „nerwicę serca” i dostaje palpitacji. Poza tym lekarze twierdzą, że w niczym nie mogą jej pomóc, ponieważ jej dolegliwość ma podłoże emocjonalne.

Jakże łatwo odwyknąć od człowieka.

Bez ciebie jestem zgubiony. Pozbawiony duszy, dryfuję bez domu; samotny ptak, który nie ma dokąd odlecieć. Jestem wszystkim i jestem niczym.

Woda spływająca po mojej twarzy ma mdły, metaliczny smak. Wkrótce będę wiedziała, czy jest to smak wolności, czy osamotnienia.

Sądzę, że nawet nie widzieli, jak się wyniszczam. Im bardziej ich prowokowałam, im głośniej wzywałam pomocy, tym bardziej nabierałam przekonania, że otoczenie wykreśliło mnie ze swego pola widzenia.

Trochę dziwne jest to lądowanie bez spadochronu, zupełnie samotne, bez punktu zaczepienia, z dala od rodziców. W takiej sytuacji można poczuć nie tylko siłę, ale i bezradność.

Przytłumiona, kojąca cisza, która w końcu wydawała się jak najbardziej odpowiednia do mojej bladej i bezbarwnej samotności.

Rozumiem – powiedział do śruby. – Samotnikom najlepiej. Nikt im nie robi niespodzianek, niczego od nich nie wymaga, o nic nie ma żalu. Jeśli zdarzają się im konflikty, to tylko z własnym sumieniem.

Nie mam przyjaciół, artysta nie ma nikogo, ponieważ nie może się dzielić, cała jego uwaga, energia wszystkich jego uczuć niepodzielnie skupia się na zadaniu, do którego został wybrany.

Opuszczony dom sprawia równie przygnębiające wrażenie, co samotny człowiek.