Sándor Márai

[...] kochać można tylko całkowicie i każdy chce człowieka w całości dla siebie, rodzina, małżonek, ukochany, wszyscy.

Czego człowiek się boi, to jednocześnie też przyciąga.

[...] wielkie, pierwotne i odwieczne namiętności ludzkie nie potrzebują powodu ani pretekstu: zazdrość była produktem ubocznym miłości [...], jak perfumy w przypadku smoły.

Gatunek literacki zawsze stoi pomiędzy pisarzem a tym, co ma on do powiedzenia [...].

Chodzi o całość, a całość jest zawsze bezkształtna.

Pisarz, ten prawdziwy, rozlewa się tak jak dzikie rzeki w Ameryce Południowej: ten prąd niesie ze sobą także wiele gratów i śmieci, dachy domów, zwłoki niedźwiedzia, tratwy z nagimi ludźmi i wgniecione blaszane naczynia.

Tylko dyletanci starannie i bezbłędnie piszą majstersztyki.

Nie oszalałem, w każdym razie nie bardziej, niż jest to potrzebne, aby człowiek zrozumiał, całkowicie przeniknął, a następnie zniósł życie.

[...] bardzo rzadko się odzywa, jakby słowa jedynie zamykały jakiś proces, który już całkowicie zakończył się w jego duszy, i ogłaszały to, co jest już ostateczne.

Mrużąc oczy gapili się na to małe, koślawe przeznaczenie, które mimo wszystko zawierało w sobie każdą możliwość, tak jak w pudełku zapałek jest i to, że przy jego pomocy podpalić można świat.

[...] ludzkość zszarzała i zgłupiała w tej cywilizacji, której rozkazy bezmyślnie powtarza: ludzie w zadziwiający sposób zaczęli się do siebie upodabniać, w strojach, w rozrywkach, w stylu życia i także w sprawach duchowych.

[...] wypatrywała morza, tego cudu, tego nieznanego, czego zawsze pragniemy, a czego tak naprawdę nigdy chyba wcale nie chcemy znaleźć.