Sándor Márai

Nie mam przyjaciół, artysta nie ma nikogo, ponieważ nie może się dzielić, cała jego uwaga, energia wszystkich jego uczuć niepodzielnie skupia się na zadaniu, do którego został wybrany.

Wykształcenie i kultura to zawsze też subtelna, wielowymiarowa zniewaga dla tych, którzy z jakiegoś powodu nie mogli zdobyć owego szczególnego stosunku do życia, owej radości życia.

Zrozumiałem, że naprawdę nie ma granicy (...), człowiek jest bardziej nieskończony niż jego los. Bardziej nieskończony, zdecydowany, gotów porwać się na wszystko... Ale kto to może zrozumieć?

W osobliwy sposób ci polegli i ranni teraz, kiedy ulegli przemianie i pojawili się w postaci cyfr, także dla mnie stracili swój człowieczy charakter. Jakby nigdy nie żyli jako rzeczywiści ludzie z krwi i kości. Jakbym wcale nie znał osobiście jednego czy drugiego, jakbym nie pisał listu do ukochanej Manuela, do matki José…

Są ludzie nieuleczalnie okaleczeni, których chciwość i próżność skaziła tak głęboko, że nie ma żadnego sposobu, aby się zbliżyć do ich chorej duszy

Tylko ten umiera, kto się na to godzi.

Zdrajcy żyją zazwyczaj długo, najczęściej są też ludźmi łagodnymi i zadowolonymi.

Trzeba kogoś kochać, w przeciwnym razie wszystko jest daremne.

W nowych fatałaszkach zawsze jest coś obiecującego. W starych ubraniach człowiek nosi swoje wszystkie choroby i utrapienia. Nowy ubiór odświeża.

Człowiek w szczególny sposób uznaje za swoje to, co jest jego, nawet jeśli jest okropne.

Zdaje się, że pisanie to trudne rzemiosło. Zwłaszcza jeśli człowiek jest stary i pośpiesznie, bez zastanawiania się chce opowiedzieć wszystko, co pamięta.

Nie ma bardziej beznadziejnej drogi nad tę, która prowadzi do doskonałości.