Kanada pachnąca żywicą

Jakże łatwo odwyknąć od człowieka.

Husky to psy eskimoskie. Patrzyłem na nie z szacunkiem. To sława Północy, symbol bohaterstwa, ofiarnej wierności, poświęcenia. Na Alasce człowiek postawił im pomnik wdzięczności. Husky to zimową porą jedyny jego sojusznik, decydujący o zwycięstwie nad przyrodą.

Na północy Kanady, w lasach i w tundrze – wciąż jeszcze niedostatecznie zbadanych – odkryto już w naszych czasach tyle zasobów mineralnych, że wysunęły one Kanadę na czoło innych krajów. Kanada zajmowała przez długi czas przodujące miejsce na świecie, jeśli chodzi o wydobycie niklu, platyny, radu i azbestu. Podobnie było w produkcji aluminium, rtęci i molibdenu czy miedzi, cynku, srebra i arsenu.

Zjawisko pozornie niezrozumiałe i wprost niedorzeczne, a jednak prawdziwe: nad Irokezami, najzuchwalszymi i najbardziej męskimi Indianami, panowały kobiety. Układ społeczny tego narodu był najskrajniejszym matriarchatem.

Ustrój matriarchatu Irokezów tłumaczyć sobie można właśnie jako skutek ich wojowniczości: podczas gdy mężczyźni prawie bezustannie włóczyli się po puszczy na wyprawach wojennych, rozproszeni na wszystkie strony świata, kobietom przypadała cała reszta obowiązków: pilnowania ogniska domowego, uprawy ziemi, wychowania młodzieży. One stały się właściwą kością pacierzową narodu, więc w ich rękach łatwo już z biegiem czasu przeszły i władza, i panowanie.