Cytaty o obojętności

Nie wzywaj nocą pomocy. Jeszcze pobudzisz sąsiadów.

Potem do bram wnosili stróże

Zwłoki bojowców i sołdatów.

Zostały po nich krwi kałuże:

Lepka purpura łódzkich kwiatów.

Najpierw je wodą polewano,

Potem je piaskiem przysypano,

Nazajutrz zaś pędziły po nich,

Wprzężone w pary świetnych koni,

Powozy panów fabrykantów,

Panów prezesów i bogaczy,

Zadowolonych posiadaczy

Pałaców, banków i brylantów

[...] brak współczucia to cecha zawodowa prawników. Kiedy bardzo im na czymś zależy, potrafią być okrutni, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.

Tego wieczora ojciec zachowywał się tak, jakby w ogóle nie widział mamy. Potem przestał też patrzeć na nas, jakby nas w ogóle nie było. I nie odezwał się już do nas ani słowem. Nie wiem czemu, ale to było gorsze od bicia.

Gdybym umarła, byłoby to dla świata obojętne!

[...] nie rozumiesz, czym jest przyjaźń lub wrogość. Lubisz wszystkich, to znaczy, że wszyscy są ci obojętni.

Wątpić i wierzyć, Piłacie, to jedno i to samo. Tylko obojętność jest ateistyczna.

Obojętność i lekceważenie często wyrządzają więcej krzywd niż jawna niechęć...

Gdy w trakcie rozmowy interlokutor Pirrona odchodził, filozof kontynuował jak gdyby nigdy nic. Marzę o takiej sile obojętności, o takiej dyscyplinie pogardy - marzę z niecierpliwością postrzeleńca.

[...] obojętność też prowadzi do winy. Lub chociaż współwiny.

Wróciła do domu. Paul wciąż leżał na kanapie w salonie, z głową odchyloną do tyłu, głośno chrapiąc. Patrzyła na niego przez chwilę i uświadomiła sobie, że już go nie kocha. Myśl ta, choć trochę bolesna, w gruncie rzeczy przyniosła jej ulgę.

Może właśnie na tym polega odwaga - kiedy człowiek już o nic nie dba.