Moje Ewangelie

Wątpić i wierzyć, Piłacie, to jedno i to samo. Tylko obojętność jest ateistyczna.

Wiązać się z jakimś krajem, z tym, co w nim szczególne, to wiązać się z tym, co małe. Trzymać się swojej ziemi to pełzać.

[...] jestem już tylko piechurem pośród innych piechurów.

Słowo wymawia się łatwo, rzecz samą osiągnąć trudniej.

Samotność. To jedyne, w czym na pewno jesteśmy równi. Jedyne, co nas rozdziela, a jednocześnie zbliża.

Pozostaje nam czekać na to, co przez swą śmierć chce nam powiedzieć.

[...] wielka miłość nie ma czasem nic wspólnego ze sprawiedliwością [...].

Odpowiadanie na agresję miłością oznaczało zadawanie gwałtu przemocy, podsuwanie jej pod nos lustra, by ujrzała swoje pełne nienawiści, wykrzywione i szpetne oblicze.

Skąd mógłbym przypuszczać, że w ciele człowieka są aż takie urwiska? Przemierzałem pustkę.

Zrozumiałem, jak bardzo egoistyczne jest szczęście. Szczęście rozkwita na uboczu, w zamknięciu, za zasłoniętymi oknami, kiedy zapominamy o innych. Szczęście zakłada, że nie chcemy widzieć świata takim, jaki jest. I pewnego wieczoru szczęście wydało mi się nie do zniesienia.

Kobiety mówią prawdziwiej, trafniej: ich usta znajdują się bliżej serca.

Kiedy otarłem łzy, byłem już innym człowiekiem.

[...] wolę gmatwać tajemnice, niż je wyjaśniać. Kiedy bowiem tajemnica zostaje rozwikłana, przestaje być tajemnicą i nie skłania już do myślenia.