Portret Doriana Graya

Krewni nie mają nigdy dość taktu, aby umrzeć w stosownej chwili.

Umieram, jak żyłem - ponad stan.

Książki, które świat nazywa niemoralnymi, to są właśnie te, które światu wykazują jego własną hańbę.

Tragedią starości nie jest to, że człowiek się starzeje, lecz to, że pozostaje młodym.

Romantyczne uczucia żyją tym, że się powtarzają, a powtarzanie przekształca żądzę w sztukę. Przy tym każdorazowa miłość wydaje nam się zawsze jedyna. Rozmaitość przedmiotu wcale nie zmienia poczucia, że namiętność jest jedyna.

Każde ograniczenie jest fatalne. W miarę - to posiłek nieodzowny. Nadmiar - to uczta.

Życie jest jednym wielkim rozczarowaniem.

[...] nabierać męża, który nigdy nic nie widzi, wcale nie należy do przyjemności.

Umarli często nie chcą odejść.

Istnieją grzechy, których urok tkwi raczej w myśli o nich niż w samym czynie [...].

Nikt nie popełnia zbrodni, bez popełnienia równocześnie głupstwa.

[...] każdy z nas nosi w sobie niebo i piekło!

Były chwile, gdy zło uważał tylko za środek do urzeczywistnienia swych wyobrażeń o pięknie.

Czyżby nieszczerość była czymś strasznym? Nie sądzę! Jest tylko środkiem do zwielokrotnienia naszej indywidualności.

Stać się obserwatorem własnego życia [...] znaczy uwolnić się od jego cierpień.

Żyjemy w epoce, w której zbyt wiele się czyta, aby móc być mądrym, i zbyt wiele myśli, by móc być pięknym.

Jedynym czarem przeszłości jest to, że minęła.

Ganiąc siebie samych, czujemy, że nikt już do tego nie ma prawa.

Spowiedź, nie kapłan, daje nam rozgrzeszenie.

Uczucia tych, których przestaliśmy kochać, są zawsze śmieszne.

Tajemnica zachowania młodości na tym polega, że nie należy nigdy doznawać uczuć, z którymi nie jest nam do twarzy.

Bo dwa tylko istnieją rodzaje ludzi czarujących: ci, co wiedzą wszystko, i ci, co nie wiedzą nic.

Papieros jest doskonałym przykładem doskonałej rozkoszy. Sprawia przyjemność, a nie zaspokaja.

Dzisiejsza moralność polega na przystosowaniu się do przeciętnego poziomu swojej epoki. [...] najwyższą niemoralnością dla człowieka kulturalnego jest przystosowanie się do przeciętnego poziomu swej epoki.

Gdy jesteśmy szczęśliwi, zawsze jesteśmy dobrzy, ale gdy jesteśmy dobrzy, nie zawsze bywamy szczęśliwi.

Jeśli mężczyzna robi coś bardzo głupiego, to zawsze z motywów najszlachetniejszych.

Dzieci z początku kochają swych rodziców, gdy są starsze, sądzą ich, czasem im wybaczają.

[...] wstręt do zwracania na siebie uwagi - właściwość, którą geniusz nabywa późno, ale której człowiek przeciętny nie traci ani na chwilę.

Dobrzy artyści istnieją tylko w tym, co tworzą, sam przez się są zgoła niezajmujący. Wielki poeta, prawdziwie wielki poeta, jest najmniej poetyczną istotą na świecie.

Gdy kochamy, łudzimy najpierw siebie samych, a potem drugich. Świat to nazywa romansem.

Zaletą uczuć jest, że prowadzą nas na bezdroża, zaletą nauki - że wcale nie budzi uczuć.

Chcę zawsze wszystko wiedzieć o nowych przyjaciołach, a nic o starych.

- Dzisiejsza młodzież sądzi, że pieniądze to wszystko.
- Tak [...] młodzi ludzie tak sądzą, a gdy są starsi, to wiedzą o tym.

Młodzi ludzie chcieliby być wierni, a nie są - starzy chcieliby być niewierni, a nie mogą.

Ile to hałasu ludzie robią z powodu wierności! [...] Nawet w miłości jest ona tylko problemem fizjologicznym.

[...] młodość jest jedynym dobrem, godnym posiadania.

Tylko zmysły mogą uleczyć duszę, tak samo, jak dusza może uleczyć zmysły.

Artysta powinien stwarzać piękno, ale nie wkładać w nie nic ze swego życia.

Nie istnieje nic takiego, czego by sztuka nie mogła wyrazić [...].

[...] nikt z nas nie może znosić ludzi robiących te same błędy, co my.

[...] nie rozumiesz, czym jest przyjaźń lub wrogość. Lubisz wszystkich, to znaczy, że wszyscy są ci obojętni.

[...] co do wiary, to mogę uwierzyć we wszystko, o ile jest bodaj trochę nieprawdopodobne.

[...] każdy portret malowany z przejęciem jest portretem artysty, nie zaś modela. Model jest tylko pobudką, okazją. Nie jego, ale raczej siebie samego malarz ujawnia na płótnie.

Naturalność nie jest niczym innym jak pozą, i to pozą najbardziej drażniącą ze wszystkich, jakie znam.

Nauczyłem się kochać tajemniczość. Ona jedna chyba może życie nasze uczynić niezwykłym i cudownym. Najpowszedniejsza rzecz zyskuje urok, gdy się ją zachowuje w tajemnicy.

[...] prawdziwa piękność kończy się tam, gdzie się zaczyna intelektualizm.

Każda sztuka jest bezużyteczna.

Niezgodność krytyków między sobą dowodzi zgodności artysty ze sobą. Możemy komuś wybaczyć, że stwarza coś użytecznego, dopóki dzieła swego nie podziwia. Jedynym usprawiedliwieniem dla człowieka, który stwarza coś bezużytecznego, jest wielki podziw dla swego dzieła.

Rozmaitość zdań o dziele sztuki dowodzi, że dzieło jest nowe, skomplikowane i zdolne do życia.

W rzeczywistości sztuka odzwierciedla widza, nie życie.

Wszelka sztuka jest zarazem powierzchnią i symbolem. Kto sięga pod powierzchnię, czyni to na własną odpowiedzialność. Kto odczytuje symbol, czyni to na własną odpowiedzialność.

Myśl i język są dla artysty narzędziami sztuki. Cnota i występek są dla artysty tworzywem sztuki.

Żaden artysta nie posiada sympatii etycznych. Sympatia etyczna jest u artysty niewybaczalnym zmanierowaniem stylu.

Moralne życie człowieka stanowi część tworzywa artysty, ale moralność sztuki polega na doskonałym użyciu niedoskonałego środka. Żaden artysta nie pragnie niczego dowieść. Nawet rzeczy prawdziwe dadzą się dowieść.

Nie ma książek moralnych lub niemoralnych. Są książki napisane dobrze lub źle. Nic więcej.

Zarówno najwyższa, jak najniższa forma krytyki jest pewnego rodzaju autobiografią.

Krytykiem jest ten, kto swe własne wrażenia piękna umie w odmiennej wyrazić formie, nowy im nadać kształt.

Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki.

Artysta jest twórcą piękna.

Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej.

Mężczyzna może być szczęśliwy z każdą kobietą, o ile jej nie kocha.