Cytaty o ironii
516 cytatów · 217 autorów
Cytaty
Dowiadujemy się z niego, że wilgoć i niezdrowe powietrze oraz ciasnota to były klasyczne warunki, w jakich musiał żyć proletariat w XIX wieku. Dziś w Polsce można spotkać bezdomnych nawet po wyższych studiach, więc postęp jest ogromny. Nie mają też oni piwnicznej izby, bo to są w miastach najdroższe miejsca, przeznaczone na restauracje, bary, puby i nocne lokale. Bezdomni żyją dziś na ulicy, więc żadna zatęchła wilgoć i żadna ciasnota ich nie dotyczy.
Gdy ktoś wykona coś źle, a spodziewaliśmy się dobrego wykonania, mówimy: „Tak to ja też potrafię.” Niewiele jest określeń wyrażających tyle skromności.
226 · s. 106
Famom zdarzają się nader wspaniałomyślne gesty, na przykład: gdy fama spotyka biedną upadłą nadzieję u stóp palmy kokosowej, zabiera ją do automobilu, wiezie do siebie, forsownie ją odżywia i dostarcza rozrywek tak długo, aż nadzieja nabierze sił i odważy się po raz drugi wdrapać na palmę kokosową. To wykonawszy fama czuje się bardzo szlachetny i rzeczywiście jest szlachetny, tyle że nie przychodzi mu do głowy, że za parę dni nadzieja znów będzie leżała u stóp palmy. Podczas gdy nadzieja znów leży u stóp palmy, fama w swoim klubie czuje się bardzo szlachetny wspominając, jak to pomógł upadłej nadziei.
Filantropia · s. 116
A propos, panie Werle junior, niechże pan nie posługuje się obcym wyrazem „ideały”. Przecież na określenie tego mamy piękne rodzime słowo: kłamstwa.
Akt piąty · s. 101
Drwina kończy się tam, gdzie zaczyna się zrozumienie.
s. 18
Przypuszczam, że pan nie jest wrogiem złośliwości [...]? Według mnie jest to najskuteczniejsza broń rozsądku przeciwko mocom mroków i brzydoty. Złośliwość to duch krytyki, a krytyka rodzi postęp i uświadomienie.
wypowiada Settembrini · Rozdział trzeci, Satana · s. 81
Słychać takty marsza weselnego. [...] To taka ironiczna melodyjka poprzedzająca każdą katastrofę.
s. 98
Bliski przyjaciel, czy to nie właściwe określenie dla kogoś, kto już przestał być bliski?
s. 62
Ironia wynika z niezaspokojonego pragnienia naiwności, które wskutek porażek napełnia się goryczą i jadem.
Kiedy po całych dniach ślęczę nad tekstami, w których jest mowa tylko o spokoju, kontemplacji i wyzbyciu się przywiązań, bierze mnie ochota wyjścia na ulicę i rozkwaszenia gęby pierwszemu z brzegu przechodniowi.
Starzejąc się, człowiek uczy się zamieniać swe trwogi na szyderstwa.
Tego najbardziej nie lubię u ludzi — zimnej ironii. To bardzo tchórzliwa postawa; wszystko można obśmiać, poniżyć, w nic się nigdy nie zaangażować, z niczym nie poczuć się związanym.




















