Ostatnio dodane

– Czy mogłaby się tak uśmiechać, gdyby wiedziała o Belsen?

– To dlatego, że oni umarli, my wiemy, że żyjemy. Wiemy, że ten świat istnieje, gdyż przy wybuchu gwiazdy giną tysiące takich światów. To oznacza ten uśmiech; że istnieje coś, co mogłoby nie istnieć.

Powiem Ci, czym naprawdę jest wojna. Psychozą spowodowaną nieumiejętnością zrozumienia wzajemnych zależności. Nieumiejętnością ustosunkowania się do naszych bliźnich. Do naszej ekonomicznej i historycznej sytuacji. A przede wszystkim do nicości. Do śmierci.

Jeśli istnieje piekło, to na tym właśnie polega. Piekło to nie płomienie i widły diabłów. To miejsce, gdzie człowiek czuje się poza granicami rozsądku (…).

Grunt to nie mieć czasu na rozpamiętywanie. Zawsze uważałam, że problemy bohaterów osiemnastowiecznych romansów wynikały tylko i wyłącznie z tego, że jako szlachta mieli zbyt dużo wolnego czasu i poświęcali go na bezsensowne rozmyślania. Te historie zawsze kończyły się tragicznie.

Myśl pozytywnie! Albo chociaż myśl…

– W tym uśmiechu jest coś nieubłaganego.

– Nieubłaganego? – Conchis stanął za moim krzesłem i patrzył ponad moją głową. – Prawda. Prawda jest nieubłagana. Ale nie znaczenie prawdy.

Im lepiej zrozumiesz, na czym polega wolność, tym mniej będziesz z wolności korzystał.

O, Chryste, gdyby można

Przez krótki ujrzeć czas

Dusze bliskich, by rzekły,

Czym są, wśród jakich gwiazd.

Śmierć nie leży w naturze rzeczy – śmierć jest naturą rzeczy. Ale umiera tylko forma. Materia jest nieśmiertelna. Przez cały ten ciąg wypieranych stopniowo form, który nazywamy istnieniem, płynie swego rodzaju życie pozagrobowe. Możemy wyprowadzić najlepsze cechy dżentelmena wiktoriańskiego od średniowiecznych rycerzy bez skazy i preux chevaliers, jak również odnaleźć je u współczesnego dżentelmena, przedstawiciela gatunku zwanego przez nas naukowcami, w tym bowiem kierunku niewątpliwie skręciło łożysko rzeki. Innymi słowy, każdej kulturze, czy będzie ona zaprzeczeniem demokracji, czy też szczytem egalitaryzmu potrzebna jest swego rodzaju elita etyczna, skłonna do samokrytyki i przestrzegająca określonych norm postępowania, które mogą być czasem najzupełniej niezgodne z etyką i tym samym stają się w końcu przyczyną zagłady formy, chociaż ich ukryty cel jest słuszny – mają tworzyć pomost albo też fundament, aby funkcja dziejowa tej kultury wypełniona została jak najskuteczniej.

Tragedia jest dobra na scenie, ale w zwykłym życiu sprawia wrażenie przekory.

Trudno się dziwić, że ci, których oko społeczeństwa zazwyczaj nie dostrzega i których serce społeczeństwa częstokroć odtrąca, zapominają niekiedy o prawach przez to społeczeństwo narzuconych.

Życie jest ostatnim kręgiem piekieł. Pod każdym, choćby najniewinniejszym, obliczem kryją się najohydniejsze bezeceństwa.