Ostatnio dodane

Przywileje społeczne niekoniecznie dają szczęście.

Nieodżałowany pan Poulteney za życia był kompletnym, acz bardzo bogatym zerem, jedynym zaś jego czynem godnym uwagi na tym padole łez było odejście w zaświaty.

Najlepsze wino najdłużej dojrzewa, prawda?

Wilki odpędzone od drzwi, nadal wyją w mrokach nocy.

Osoba zupełnie obca…i płci odmiennej jest częstokroć najmniej stronniczym sędzią.

Mogę być szczęśliwa tylko wtedy, kiedy śpię. Kiedy się budzę, zaczyna się koszmar. Czuję się porzucona na bezludnej wyspie, uwięziona, skazana, a nie wiem, za jaką zbrodnię.

Niektórzy powiedzieliby, jesteś tylko kroplą, złamanie twojego słowa jest tylko kroplą, nie ma znaczenia. Ale całe zło świata składa się z małych kropli. Głupio jest mówić, że nieważne są małe krople. Małe krople i ocean to to samo.

Jestem jednym z okazów w rzędzie. Nienawidzi mnie wtedy, kiedy próbuję wymknąć się z szeregu. Mam być martwa, przyszpilona, zawsze taka sama, zawsze piękna. On wie, że częścią mojego piękna jest życie, ale chce mnie martwą. Chce mnie żywą-ale martwą

Nie chciałbym (…) aby państwo mylnie utożsamiali pojęcie postępu z pojęciem szczęścia.

Widzimy bowiem, do czego prowadzi nas to… że dążymy do doskonałości nie całej swej natury, lecz jednej tylko jej części, że kładziemy tak wielki nacisk na stronę moralną, na stronę posłuszeństwa i gorliwości, za rzecz najważniejszą uznając surowość obyczajów i czystość sumienia, odkładając natomiast na życie przyszłe, na tamten świat, troskę o doskonałość pod każdym względem, o pełny i harmonijny rozwój naszego społeczeństwa.

Powieściopisarze piszą jednak dla niezliczonych i najrozmaitszych powodów: dla pieniędzy, dla sławy, dla recenzentów, dla rodziców, dla przyjaciół, dla ukochanych, z próżności, pychy, z ciekawości. (…) Dlatego nie możemy planować. Wiemy, że świat nie jest maszyną, lecz organizmem. Wiemy również, że świat stworzony rzetelnie musi być niezależny od swego twórcy – zaplanowany świat (taki, w którym widać wyraźnie, że go zaplanowano) to świat martwy. Gdy nasze postacie i wydarzenia przestają nas słuchać, wtedy dopiero zaczynają żyć prawdziwym życiem.

Nienawiść nie leży w mojej naturze. Jakby gdzieś we mnie wytwarzała się pewna ilość dobrej woli i łagodności, która musi wydostać się na zewnątrz. Jeśli trzymam to w ukryciu, wybucha.