Cytaty o hipochondrii

Największe powodzenie miała przedwojenna pani generałowa, osoba delikatnego zdrowia, co najmniej pięćdziesięcioletnia, w dni zwykłe rzucająca się w oczy powłóczystym purpurowym szlafrokiem, w którym chodziła rano i wieczorem do łazienki. Ktoś raz okazał niewiarę w jej dolegliwości, mocno eksponowane przy okazji rozmaitych wymagań.

– …a tak pani dobrze wygląda? – powiedział podejrzliwie.

– Bo ja, proszę pana, jestem chora na serce, a nie na twarz – odparła dama z godnością i nieco zgryźliwie.

Już tak jest, że nie ma człowieka, który by nie poczuł się chory, gdy się go o tym długo i uparcie zapewnia, on zaś zaczyna się w siebie wsłuchiwać. Każdy ma bowiem wewnętrzną potrzebę roztkliwiania się nad samym sobą i pragnie, by się nim opiekowano, a lekarze wiedzieli o tym zawsze i bardzo się dzięki tej wiedzy wzbogacili.

Boże, jak ja się nacierpię nocami, tylko nikt o tym nie wie, bo nie jestem z tych, co to wiecznie narzekają. Chyba jeszcze was wkrótce odwiedzę, bo do następnej wiosny to już mogę nie dożyć. Wyście się też już dobrze w latach posunęły, więc jeszczeście gotowe zejść z tego świata przede mną. Lepiej umierać, póki żyje ktoś z rodziny, kto człowiekowi pogrzeb sprawi.

Człowiek idzie do lekarza zdrowy, a wraca chory. Nawet jak idzie do lekarza chory, to przecież nie wie, że jest chory, nie wie, że ma chorobę, ma chorobę, ale nienazwaną – czyli nieistniejącą. A wraca z istniejącą, nazwaną, ochrzczoną.

Kiedy człowiek czyta książki z medycyny, wmówi sobie zawsze bóle, o których one mówią.

Wyimaginowane dolegliwości są nieuleczalne.

Cierpię na zaburzenia wątrobowe, kwaśność moczu, nieżyt nosa, nieżyt żołądka, kolano praczki, łokieć tenisisty, awitaminozę, bóle w stawach i mięśniach, łuskowatość palucha u nogi, egzemę alergiczną i być może nawet trąd. Na szczęście uchroniłem się od hipochondrii.

[...] autodiagnoza wspomagana internetem to zabawa dla idiotów.