Cytaty o strachu

Serce jest wyczerpane, strach wypłynął ze łzami, a lęk został zgłuszony.

Są tacy, którzy obawiają się, że w kolejnym związku znów zostaną zranieni, toteż postanawiają nie angażować się bez reszty. Nie są w stanie nikomu zaufać, a seks jest wówczas tylko nic nie znaczącą, chwilową przyjemnością. Gdy dwoje ludzi nie potrafi w pełni oddawać się sobie nawzajem, to stosunek seksualny traci swój najistotniejszy sens, który czasem trudno odbudować nawet w małżeństwie, gdy partnerzy chcą, aby seks znów miał swoją wartość.

(...) karmiona strachem wyobraźnia nie porządkuje lęków, a podsyca je.

Zaufanie mocno rymuje się z nadzieją. Kiedy lęk bierze górę, kurczy się jedno i drugie. A czasem zupełnie giną.

Aż trudno w to uwierzyć, ale nasz Ojciec tak już to urządził, że na każdy dzień roku daje mi jedną radę: Odwagi! Nie bój się! Nie lękaj się! To chyba najczęstsza porada Boga w Piśmie Świętym. Podobno pojawia się w nim, choć w różnych brzmieniach, aż trzysta sześćdziesiąt pięć razy! Nie bój się. Zaufaj… Oprzyj się na Mnie. Ja będę z tobą. Nie opuszczę cię, ani nie porzucę. Będę z Tobą, dokądkolwiek pójdziesz. Pomogę ci we wszystkim.

Strach i wiara. Dwa odpychające się bieguny. Czy jeśli się boję, to znaczy, że nie ufam? Nie wierzę? A jeśli wierzę i ufam, to czy będę się bać? Albo może: im większa moja wiara, tym większe zaufanie. A im większe zaufanie tym mniej miejsca na strach?

Szymon Piotr – mimo że to on został nazwany przez Jezusa Skałą, na której zbuduje swój Kościół – był chyba najbardziej strachliwym ze wszystkich apostołów. Może dlatego jest mi tak bliski? Kiedy tylko przestaję ufać, a znowu zaczynam wątpić i bać się, kiedy wpadam w rozpacz albo kiedy się niecierpliwię: – bo ile w końcu jeszcze mogę znieść tego cierpienia? – jak on tracę z oczu Jezusa i zaczynam tonąć.

Jasne, trzeba się bać. To nasza naturalna obrona, w którą nas wyposażyła od wieków natura. A zaufać, to nie znaczy ślepo brnąć w kłopoty i ryzykować bez namysłu i przygotowania. Ale ta granica jest cienka. Każdy też musi poznać swoją. Gwarancji przecież nie ma. Dlatego dla mnie taka ważna jest modlitwa i uważne wsłuchiwanie się, jaki ma być mój następny krok.

Tak działa lęk. Skutecznie korkuje przepływ Mocy. Można całe życie i niemałą fortunę spędzić na walce z lękami. Można też zacząć skupiać wszystkie siły na tym, by zaufać i puścić.

Nawet jeśli mam wrażenie, że stąpam po linie, to tylko ciągle przypominam sobie, żeby patrzeć na jej koniec. Wtedy nie upadnę. Byle nie patrzeć ciągle pod nogi. Piotr też: dopóki patrzył prosto w oczy Jezusa, potrafił chodzić po wodzie. Jego wiara była przez ten krótki moment silniejsza niż jego strach. Tylko czy Jezus mnie złapie? Mój przyjaciel Radek dopowiedziałby: „Jak nie w tym życiu, to w przyszłym!”.

– Czasem przychodzi lęk na myśl o cierpieniu, które jest moim powołaniem.

† To odruch twojej ludzkiej natury podsycany pokusą. Bądź wierna pragnieniom duszy i nie wybiegaj myślą naprzód. Otrzymasz tylko tyle, ile twoja miłość uniesie. Jeśli będzie wielka – uniesie wiele.

– Chciałabym, żeby była wielka.

† Pragnij. Pragnienie jest siłą twórczą.

Jedynym środkiem w miarę skutecznym, aby was wyratować jest jeszcze ból, cierpienie i lęk. I tymi okrutnymi środkami muszę się posługiwać, bo was kocham i żal Mi was, gdy zdążacie do własnej zguby. Jedynie jeszcze to was nawraca i chroni.