Cytaty o śmierci

Pomyśl o nich, Oskarze. Zrozumiałeś, że umrzesz, bo jesteś inteligentnym chłopcem. Nie zrozumialeś jednak, że nie ty jeden. Wszyscy kiedyś umrzemy. Twoi rodzice. Ja.

– A znasz ludzi, którzy cieszą się na myśl o tym, że umrą?

– Owszem, znam. Na przykład moja matka. Na łożu śmierci łakomie się uśmiechała, niecierpliwiła się, spieszno jej było zobaczyć, co będzie potem. (…) Jednak większość ludzi nie ma w sobie tej ciekawości. Czepiają się tego, co mają, jak wesz w uchu łysego.

– Oskarze, z chorobą jest tak jak ze śmiercią. Jest faktem. Nie jest żadną karą.

Śmierć nie doda mojej osobie żadnych talentów.

Czasem łatwiej znieść czyjąś śmierć niż czyjeś kłamstwa.

Jesteśmy śmiercią, ma cherie. Śmierć to ostateczna odpowiedź. (…) Nie zadawaj już żadnych pytań.

Nawet kiedy umrzemy, prawdopodobnie nie otrzymamy odpowiedzi na pytanie, dlaczego i po co właściwie żyliśmy. Nawet zaprzysiężony ateista myśli prawdopodobnie, że w chwili śmierci uzyska jakąś odpowiedź. Mam na myśli to, że albo spotka się z Bogiem, albo po prostu niczego więcej nie będzie.

Jestem śmiercią dżentelmenem, ubraną w jedwabie i koronki, nadchodzącą po cichu, by nagle zgasić świece. Naroślą rakową w samym sercu róży

Ludzie boją się śmierci, a mnie coś podpowiada, że jest to najpiękniejszy moment życia.

Wszystkie godziny ranią, ostatnia zabija.

Jeśli zabijesz człowieka niechcący, będzie tak samo martwy jak wtedy, gdy zrobisz to celowo.

(…) zmarłych lepiej zostawić w spokoju.