Cytaty o samotności

Rozumiesz, że mam wgląd w siebie i jeśli potrzebuję np. samotności, to dlatego, że chcę coś przemyśleć, a nie dlatego, że mam Cię dość czy przestałam Cię kochać.

[...] rozkoszował się poczuciem, że jest zawsze i zawsze i zawsze sam.

Jeśli ktoś jest odmienny, to jest skazany na samotność.

Paradoksalnie [...] w samotności i udręce dorastania, nauczył kochać się ludzi.

W religiach, które utraciły moc wiary, bogowie stają się tylko figurami retorycznymi, ornamentami dla ludzkiej samotności lub obrazami zdobiącymi ściany.

Jakże gorzkie jak piołun jest powolne rozstawanie się z ukochanymi istotami. O ileż łatwiej dokonać jednego cięcia i pozostać w samotności, która jest naturalnym stanem człowieka.

Nagle ogarnęło mnie przykre uczucie, że nigdzie naprawdę nie należę...

Chciałabym wiedzieć, gdzie się podział tak precyzyjny niegdysiejszy czas; teraz, kiedy nie ma ludzi.

Można by sądzić, że wraz z upływem lat przybywa samotnych dusz, tak jakby nadzieja życia potrafiła wzrastać tylko pod tym warunkiem, że samotność zrobi to samo.

Samotność. To jedyne, w czym na pewno jesteśmy równi. Jedyne, co nas rozdziela, a jednocześnie zbliża.

Jakie to dziwne usposobienie: żyje pan w takim zamknięciu, że nie wie o rzeczach bezpośrednio pana dotyczących.

Książki są psa warte. Człowiek musi mieć kogoś bliskiego. Dostaje fioła, jak nikogo nie ma. [...] Nieważne, kim jest ten drugi, byleby tylko był. Mówię ci! [...] Mówię ci, człowiek z tej samotności może się rozchorować!