Międzyczas

[…] zastanawialiście się kiedyś, ile razy płacimy za ten sam błąd? Dziesiątki i setki razy! Mamy tak dobrą pamięć, że gdy tylko popełnimy nawet najmniejszy błąd, osądzamy surowo samych siebie, uznajemy się bezapelacyjnie winnymi i wymierzamy sobie karę. Nieustannie. Wystarczy, że przypomnimy sobie to, co kiedyś zrobiliśmy, choćby był to drobiazg, i zaczynamy dręczenie siebie od początku.

[…] gdy nie radziłam sobie z jakimś problemem w życiu, to zaczynałam „układać" świat wokół mnie. Nałogowo sprzątałam, czyściłam, układałam, wyrzucałam rzeczy.

[…] lęki przeżywamy intensywniej niż radości. Potrafimy je roztrząsać w nieskończoność, gnębić się nimi i karać nieustannie.

Każdy się czegoś boi i wystarczy zasugerować, że się wie o tym lęku, by ludzie w to uwierzyli. Bo strach przed ujawnieniem lęku jest większy niż logiczne myślenie, że to niemożliwe, aby ktoś znał nasze myśli.

Przyznanie się do błędu, lęku, sekretu jest paradoksalnie łatwiejsze i zabiera mniej energii, niż ukrywanie tego. I czyni nas silniejszymi. Ale strach zaślepia i ludzie dźwigają lęki na swoich barkach jak kolejne okrycie.

Rozumiesz, że mam wgląd w siebie i jeśli potrzebuję np. samotności, to dlatego, że chcę coś przemyśleć, a nie dlatego, że mam Cię dość czy przestałam Cię kochać.