Cytaty o rozczarowaniu

Psujesz jedyną wartościową rzecz, jaką masz na wyciągnięcie ręki, bo przez to unikniesz późniejszych rozczarowań.

– Tak to już jest z marzeniami – powiedziała Charlotte. – Życie podcina im skrzydła.

Popełnić błąd to jedno, ale kiedy on się powtórzy – to już zupełnie co innego. Wiedziałam, czym to się kończy, gdy zbliżysz się do człowieka i uwierzysz, że cię kocha: rozczarowaniem. Nie próbuj na nim polegać, bo czeka cię bolesny cios, kiedy w najważniejszej chwili nie będzie go przy tobie. A jeśli nawet będzie, to swoimi zwierzeniami tylko dołożysz mu problemów. Tak naprawdę możesz liczyć wyłącznie na siebie – kiepsko, jeśli akurat jesteś niewiele wartym frajerem.

Każdy samotnik, choćby się zaklinał, że tak nie jest, pozostanie samotny nie dlatego, że lubi, ale dlatego, że próbował stać się częścią świata, ale nie mógł, bo doznawał ciągłych rozczarowań ze strony ludzi.

W końcu dawno już przestałem pisać te moje naiwne wiersze, w których mówiłem kobietom, że są wolne i że jeśli chcą, mogą do mnie wrócić albo iść swoją drogą. Nie. To minęło. Teraz od lat nie oczekuję już niczego. Niczego, absolutnie niczego. Ani od kobiet, ani od przyjaciół, ani od samego siebie. Od nikogo.

Podobnie może stać się teraz. Póki jest niewiadomą – zagadka zniewala, rozwiązana – stanie się banałem. Dopóki rozpala wyobraźnię, wszystko jest jeszcze możliwe. Potem będzie już tylko jedna wersja wydarzeń. Może rozczarować, okazać się prozaiczna, może odrzeć pierścień z całej romantyczności. Więc czy na pewno warto za wszelką cenę dążyć do jej odkrycia?

Tak chyba jest w małżeństwie – na początku jest się przekonanym, że partner będzie spełniać wszystkie twoje życzenia, a potem to przekonanie wali się w gruzy i rozczarowanie zmienia się w żal, który nie pozwala ci dostrzec zalet, jakie widziało się w ukochanej osobie przed tym wszystkim

Czyż nie po to organizuje się spotkania tyle lat po maturze? Żeby w cudzych oczach zobaczyć ten sam cień i strach, że to już wszystko, na co nas stać…

Wierzę głęboko, że wszystko, czego się na ziemi pragnie – bogactwo, dobre imię, miłość – dla pana będzie zawsze niczym dojrzałe winogrona na wysokim treliażu. będzie pan spoglądała na nie w górę; one będą pożądliwie mamić pańskie oczy; są jednak poza zasięgiem; nie ma pan skąd sprowadzić drabiny, odejdzie pan zatem, twierdząc, że to owoc kwaśny.

Młody człowiek, wbity w twardy system reguł, idzie z seminarium do parafii i widzi, że wszystko, czego go uczono, jest dalekie od życia.

Swego czasu wierzyłam, że zawsze dostajemy od losu drugą szansę.

Był taki okres, że byłam gotowa na największe głupstwo, byle tylko znaleźć się blisko niego, słuchać, co mówi, móc go dotknąć, kiedy zaś moje niemądre marzenia się ziściły, okazało się, że traciłam czas na wyobrażenie sobie Bóg wie czego (…).