Wojciech Tochman

Tańczyła na grobach naszych dzieci - takie słowa jednego z rodziców usłyszała dyrektorka liceum.

Śmierć, która jest elementem życia, w moim życiu nie istniała.

Wielu księży wierzyło, że kapłaństwo ochroni ich przed pragnieniami. Wielu się myliło. Wystarczy obserwować konfesjonały. My, księża homoseksualiści, mężczyzn spowiadamy dłużej.

Nie spowiadajcie się ze swych marzeń sennych, bo szkoda czasu. Tylko pobudzacie seksualne fantazje spowiedników, zresztą takę tych heteroseksualnych.

Czasami myślę, że wykreowaliśmy nieludzki obraz Stwórcy. Daleki od życia, od człowieka.

Wolę usłyszeć od kobiety brutalne "odpieprz się" niż pokrętne teksty w rodzaju: "kochanie, może byś tak sprawdził, czy Cię nie ma w drugim pokoju i został tam, bo pokój nie lubi być pusty.

W seminarium opiekunowie formują osobowość przyszłych kapłanów. Tak to się nazywa. Ale jest odwrotnie - oni osobowość młodych mężczyzn deformują. Uczą wyrzekania się przyjemności. Powołują się przy tym na Jezusa, który powiedział, że kto chce iść za Nim, musi zaprzeć się samego siebie. Ale czy to znaczy, że trzeba się pozbyć samego siebie?

Udawanie ma być drugą naturą kapłana. Masz być taki jak reszta księży. Jakimi chcę nas widzieć wierni.

Homoseksualizm jest pomyłka natury, wybrykiem, może błędem w ewolucji.

Teraz idą sprzątacze, z latarkami, w gumowych butach i w lateksowych rękawiczkach, ścierają szmatą materace obłożone skajem i kabina gotowa do następnych obfitych orgazmów.

Czasem tylko nachodzą mnie myśli, że może jednak chciałbym, by wszyscy inni też byli zakażeni, by też codziennie rano budzili się z myślą co tam jest. Co jest po śmierci? Czy jest tam życie wieczne? Czy będzie Sąd? A jak tam nic nie ma? Jak Boga nie ma, to co? Wszystko jest jedynie droga do kresu, końca, ciemności?

Żaden sen - moi kochani - nawet najbardziej wstydliwy, grzechem być nie może. Sny są poza naszą wolą, zawsze niewinne.