Cytaty
Muzyka i poezja kryją w sobie tajemnice. Tylko niewielu je zna, a jeszcze mniej jest takich, którzy je rozumieją. Zawarta w nich moc często wnika w słuchacza, subtelna jak wspomnienie zapachu we wciągniętym w płuca powietrzu, słabsza niż szept, a mimo to potrafi go przeobrazić, obdarować instynktowną ekstazą, dzięki której kłopoty znikają, a wszelkiego rodzaju wspaniałość staje się możliwa, a nawet łatwa do osiągnięcia.
Każdy człowiek tutaj ma coś swojego, coś, co jest najbardziej OSTATECZNE i najważniejsze, coś, co pomaga żyć, czepiać się tego życia, odbieranego nam tak usilnie i z takim uporem. Jeśli dla Zamiatina tym ostatecznym była liturgia Jana Złotoustego, to moją wartością „ostateczną” były wiersze.
s. 147
No tak. Same rymy męskie. Maria ćwiczyła już dla własnej przyjemności tłumaczenia z angielskiego, niemieckiego i rosyjskiego, przy czym dokonała odkrycia: z rymami męskimi, czyli jednosylabowymi, wcale w języku polskim nie jest tak źle – pod jednym warunkiem: że pisze się coś śmiesznego. Jeśli chcemy być poważni, natychmiast zaczynają się schody.
Niektórzy tłumacze nie zwracali uwagi na takie drobiazgi i zmieniali akcenty w wierszach na polskie, ale przecież nie można zmienić akcentów w piosence, bo onaż się nie da zaśpiewać!
Wiersz jest niebezpieczny
To taka cicha
Cyganka (…)
To taka podstępna gra
Zaczyna się plastikowymi klockami
A kończy rosyjską ruletką.
Wiersz to bardzo czułe miejsce.
Dziwna rzecz: epicy, powieściopisarze, politycy, statyści, aktorzy mają zawsze niezmiennie wiele do powiedzenia o sobie, lirycy, ponoć najbardziej w siebie wpatrzony naród, nic albo prawie nic. Wszystko się w nich już widać sfermentowało w wino liryczne, przemieniło w wiersze.
s. 185
Poezja łacińska jest wytworem określonej psychiki i określonego klimatu. Jakiekolwiek prowadzilibyśmy poszukiwania, zawsze na spodzie kultury łacińskiej znajdziemy chrześcijaństwo z całym jego systemem wartości etycznych i estetycznych. I jakikolwiek byłby tynk na fasadzie tej twórczości, zawsze pod spodem znajdzie się optymizm, radość życia, wiara w człowieka.
s. 190
Kokietujemy zło zawsze, kiedy przemawiamy…Słowa i słowa, wymawiane na chybił trafił. Pomyśl, ile ich jest: słowa szaleńca, słowa dziecka, aktora w teatrze, kryminalisty i ofiary… Słowa tworzące rzeczywistość…Dźwięki, które mogą niszczyć lub kreować. Gleba słów, świat słów, w którym poezja ma najwyższą władzę…
Prawdziwa poezja to czysty horror.
Ponieważ istnieją sprawy, których nie należy zgłębiać. A mimo to są najważniejsze ze wszystkich. Cyklon. Poemat. Zemsta.
Poezję pisze się łzami, powieść krwią, a historię rozczarowaniem.
Czymże są chmury
Jeśli nie wymówką dla nieba?
Czymże jest życie
Jeśli nie ucieczką przed śmiercią?
