Cytaty o miłości

Zawahałem się, wiedząc, że jeśli nie zdecyduję się teraz, nigdy nie będę mógł powiedzieć tego nikomu. – Kocham cię – wyszeptałem.

Zawsze wyobrażałem sobie, że trudno mi będzie wymówić te słowa, lecz okazało się, że wcale nie. W całym moim życiu nie byłem niczego taki pewny. I choć miałem nadzieję, że pewnego dnia usłyszę to samo od Savannah, najważniejsza dla mnie była świadomość, że mam do zaoferowania miłość bez żadnych zobowiązań lub oczekiwań.

Ale spotkałem ją i to właśnie uczyniło moje obecne życie takim dziwnym. Zakochałem się w niej, gdy byliśmy razem, lecz pokochałem ją jeszcze bardziej w latach, gdy dzieliły nas tysiące kilometrów. Nasza historia składa się z trzech części: początku, środka i końca. I choć w ten sposób rozwija się każda historia, nadal nie mogę uwierzyć, że nasza nie będzie trwała wiecznie.

(…) a pocałunek, który potem nastąpił, był niczym własne magiczne królestwo, miał własny szczególny język oraz geografię, fantastyczne mity i cuda od wieków.

Poznanie ciebie było najlepszą rzeczą, jaka mi się w życiu przytrafiła. Byłaś moim najlepszym przyjacielem i kochanką, i nie żałuję ani jednej sekundy spędzonej z tobą. Dzięki tobie znowu poczułem, że żyję (…). Nigdy ci tego nie zapomnę. Zawsze będziesz najlepszą cząstką mnie.

Chociaż byłem pewny, że mnie kocha i zależy jej na mnie, nagle zdałem sobie sprawę, że czasami to nie wystarczy. Nasz związek opierał się na betonowych cegłach, lecz nie był stabilny bez murarskiej zaprawy wspólnie spędzonego czasu, czasu bez groźby bliskiego rozstania.

Kiedy przyszliście wczoraj, widziałem, jak na ciebie patrzy, i wiem, że wciąż cię kocha. Wiem też, że zawsze będzie cię kochała. Serce mi pęka, ale wiesz co? Bardzo ją kocham, a dla mnie oznacza to jedno: pragnę, żeby była w życiu szczęśliwa. Pragnę tego najbardziej na świecie. Zawsze wyłącznie tego dla niej pragnąłem.

Absolutna szczerość trudna była do zniesienia. Takie spojrzenia odbieramy i wymieniamy zaledwie raz czy dwa razy w życiu, w spojrzeniach tych znikają słowa, topnieje przeszłość, są to chwile, gdy w spełnieniu najistotniejszych pragnień poznajemy, że opoką wieków nie może być nigdy nic prócz miłości, tutaj, na ziemi, w tych dwóch splecionych rękach, w tym ślepym milczeniu, w którym czyjaś głowa tuli się do czyjejś piersi, a które Karol po minucie trwającej całą wieczność przerywa, chociaż pytanie jest raczej tchnieniem niż słowami.

Ci, którzy się kochają, mogą mówić do siebie od rzeczy. Ważne jest tylko to, że czują swoją obecność.

Miłością przegranych jest nienawiść.

Paradoksalnie (…) w samotności i udręce dorastania, nauczył się kochać ludzi.

O, jak trudno, o ile trudniej jest umierać we dwoje. Może dlatego wojna jest czasem przyjaźni, nie miłości.

Od siły miłości zależy tylko siła późniejszego nieszczęścia.