Imre Kertész

Człowiek z epoki katastrof nie ma własnego losu, nie ma charakteru, nie ma własnych myśli.

Każdy czyn, który popełniliśmy w tak zwanej rzeczywistości, musimy raz jeszcze popełnić w wyobraźni, by go osądzić.

W świecie, w którym przyszło mi żyć, konsekwencje nie zawsze były wynikiem przyczyn, a przyczyny nie zawsze okazywały się właściwym punktem wyjścia: tak więc logika, w myśl której poprzez analizę skutków można dociec przyczyn, w tym świecie okazywała się błędna. Sądzę, że świat, w którym się znalazłem, w ogóle pozbawiony był logiki.

Mam obowiązki i mam zadania. Do moich zadań należy mieć obowiązki.

Miłością przegranych jest nienawiść.

Czytanie jest jak narkotyk, który przyjemnie stępia kontury rządzącego nami okrutnego życia.

Są pytania, na które nie sposób udzielić odpowiedzi, ale też nie sposób ich nie stawiać.

Tak drzemie we mnie wiele książek, lepszych i gorszych, najrozmaitszych. Zdania, słowa, akapity i wersy, niczym niespokojni sublokatorzy, nagle budzą się do życia, wałęsają się samotnie albo rozpoczynają w mojej głowie hałaśliwy dialog, którego nie potrafię uciszyć.