Ręka mistrza

Nadziei nie można zabronić nikomu i nigdy.

Pamiętaj, że maksyma „zobaczyć znaczy uwierzyć” to zwykłe odwracanie kota ogonem. Sztuka stanowi konkretny wytwór wiary w połączeniu z indywidualnymi oczekiwaniami, prowadzi do uświadomienia sobie istnienia świata, który bez tego nie byłby niczym więcej jak tylko woalem bezcelowej świadomości rozpiętym nad zatoką głębokiej tajemnicy. A poza tym – jeśli ty nie wierzysz w to, co widzisz, to kto uwierzy twoim dziełom?

Czy widziałem się jeszcze kiedyś za kierownicą? Nie za bardzo. Ale, rzecz jasna, Bóg uwielbia niespodzianki. Tak mawia Wireman.

Kiedy kłamstwo to za mało, musi wystarczyć prawda.

Ale mój słowotok najbardziej napędzała czysta, szczera ulga. Czułem się tak, jakbym wyciskał jad z rany po ukąszeniu węża.

(...) że ta uczciwa kobieta, nawet kiedy mówi prawdę, może czasem strzelić jakąś głupotę – ale kto umie dobrze kłamać, zawsze powtarza to samo.

Zapomnienie to nie zawsze proces niezależny od człowieka. Czasami człowiek sobie tego życzy.

– To tylko fantazje – odpowiedziałem. – Cienie.

-Wiem coś o tym – mruknął. – Na cienie trzeba uważać. Bo inaczej mogą wyrosnąć im zęby. Naprawdę mogą. A czasem, kiedy chcesz zapalić światło, żeby je, nagle okazuje się, że nie ma prądu.

Każde zmartwienie w końcu się zużywa. Tak mawia Wireman.

Sztuka to magia, bez dwóch zdań, ale źródłem wszystkich dzieł sztuki, nawet tych najbardziej dziwacznych, jest szara codzienność.

Kiedy się ma tylko jedną rękę, trzeba mówić prawdę, kiedy tylko można. To nie Wireman; to ja sam tak mówię.

Odwaga to czyn, a nie pokaz. Prawdę, gdy wyjdzie na jaw, a jest zbyt straszna, by świat ją oglądał, można ukryć z powrotem. I to się zdarza. Z całą pewnością.

Każdego dnia.

Bo sztuka to magia, a magia nie zawsze jest biała

Nie można zamknąć za sobą drzwi do przeszłości, można tylko wynagrodzić krzywdy, które się komuś wyrządziło i iść dalej.

Ale mówić to nie to samo co widzieć, choć są to rzeczy bliskie sobie.

„Najpierw boisz się, że umrzesz, a potem, że przeżyjesz”. Tak mawia Wireman, a on wie, co mówi; też był na wakacjach w piekle.

Życie jest motorem zmian.

– Nie pamiętasz, jak Angel nawet mówił, żebyś spróbował wydać te książeczki? Ale twoje obrazy... Boże. Wiedziałeś, że umiesz tak malować?

– Nie. Dopiero po przeprowadzce nad jezioro Phalen zacząłem podejrzewać, że coś może z tego być, ale ostateczny rezultat i tak przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. – Przypomniałem sobie portret Wiremana spoglądającego na zachód, a potem Candy'ego Browna bez ust ani nosa i uznałem powyższą wypowiedź za półprawdę stulecia.

Zdolność do zadawania bólu to największa siła miłości.

Z tym, że czasami nie tak łatwo zapomnieć o tym, co było.

Nie ma tyrana równie bezlitosnego jak ból, ani despoty, który dorównałby okrucieństwem poplątanym myślom.

Chore ciało i umysł są właściwie wcieleniem dyktatury.

Myślałem, że mam czas, że zdążę, ale przecież tak zawsze się myśli, prawda? Człowiek oszukuje siebie tak często, że gdyby mu za to płacili, to mógłby się spokojnie utrzymać.

Z Wiremanem śmialiśmy się często. Zrobił dla mnie wiele różnych rzeczy – między innymi był też, całkiem na poważnie, moim przeznaczeniem – ale przede wszystkim liczyła się nasza przyjaźń.

Czasami jednak wszystko się dobrze kończy. Czasami naprawdę tak jest.

Kiedy starasz się opanować koncentrację, to prędzej czy później ona opanuje ciebie. Możliwe, że na zawsze.

Karty przeszłości każdy tasuje, jak mu pasuje

Masz styl i masz klasę, zostań moim przydupasem

Tak często ludzie nie widzą właśnie tego, co mają na wyciągnięcie ręki.

Nagle usłyszałem w myślach jego okrzyk, wspomnienie tamtej nocy w Wielkim Koralu, Kiedy napadł na mnie Emery. „Cojudo deputa madre!”, krzyknął wtedy Wireman i wyrżnął truposza lichtarzem prosto w twarz. Był wspaniały.

Czasami trzeba zaryzykować. A najczęściej nie cofamy się przed ryzykiem. Człowiek, jak mawia Wireman, oszukuje siebie tak często, że gdyby mu za to płacili, to mógłby się spokojnie utrzymać.

Każdy dobry uczynek zasługuje na karę.

Bóg karze nas za brak wyobraźni.

Zacznij od tego, co znasz, a potem wymyśl to na nowo.

Pamiętaj, że prawda tkwi w szczegółach. Niezależnie od tego, jak postrzegasz otaczający cię świat, niezależnie od artystycznego stylu wypowiedzi, który ów świat ci dyktuje – prawda tkwi w szczegółach. Oczywiście, w szczegółach siedzi także diabeł – wszyscy to mówią – ale być może „prawda” i „diabeł” to dwie nazwy tej samej rzeczy. Wiesz co? To całkiem możliwe.

Żyj dniem i bierz co przyniesie.

Czasem – a właściwie chyba najczęściej – bywa tak, że o rzeczach wstydliwych czy wręcz niedorzecznych łatwiej opowiedzieć obcemu.

Bądź odważny. Nie obawiaj się rysować tego, co ukryte. Nikt nie powiedział, że sztuka musi być zawsze jak zefir, czasami sztuka to huragan. Ale nawet wtedy nie wolno ci ulec wahaniu, musisz trzymać kurs. Bo jeśli powiesz sobie „ja tu rządzę” – a to jest wielkie kłamstwo, które leży u podstaw złej sztuki – to pogrzebiesz swoją szansę na dotarcie do prawdy. Prawda nie zawsze jest ładna. Czasami prawda – to duży chłopak.

Bóg nie znosi tchórzy, jak mawia Wireman. Między innymi.

Uwierzyć to znaczy także: poczuć.