Ostatnio dodane

Od dawna w żaden ciuch się nie mieszczę. I znów dopada mnie ta smutna myśl, że dla miłości organizm buzuje i spala wszystko, co może, a jak tego czegoś nie ma, no to niestety rozchodzimy się w sobie na boki.

Przed nim nie miała nikogo innego. Takie historie wiążą ciało i umysł kobiety na zawsze.

W naszej sielskiej, cieplutkiej domowej kwarantannie komin się zatkał i teraz dusimy się obydwoje. Krztusimy sobą.

Miał dryg do plotkowania; plotki potrafił zarówno zdobywać, jak i puszczać w obieg, a kupiec nie łajał go za to, że zamiast siedzieć przy biurku, tyle godzin pluje na ulicach i w kawiarniach. Zawsze lepiej było wiedzieć, o czym się aktualnie mówi, niż pozostawać w niewiedzy.

Miłość – to przeczucie istnienia, że będę kimś więcej niż dotąd.

Nie każdy byt stworzony jest do myślenia.

Choć z powodu bitew, chorób i dezercji ubywało w schutztruppe żołnierzy i tragarzy, ich oficerowie nadal walczyli, wykazując się szaleńczym uporem i wytrwałością. Szlak askarysów znaczyły zgliszcza i setki tysięcy umierających z głodu, oni tymczasem parli naprzód w ślepym, krwiożerczym entuzjazmie dla sprawy, której genezy nie znali, opartej na próżnych ambicjach, które w ostatecznym rozrachunku miały doprowadzić do ich poddaństwa.

Ziemia, która nas nosi i karmi, jest wiekiem naszej trumny. Przed tym ciemnym przeznaczeniem nie ma donikąd ucieczki.

Jak dobrze przez moment nie istnieć istnieniem swoim przyziemnym, zlać się z kosmiczną mocą trwania na posterunku wieczności. Dać się temu uczuciu wchłonąć. W niebo wznoszą się tylko byty lekkie.

Potrafię odroczyć rachunek sumienia.

Rzecz udająca prawdę jest bardzo niebezpieczna, bo potrafi zmanipulować czytelnika tak, że pogubi się w swych wcześniejszych osądach, zaneguje je, dopuszczając tym samym pozór prawdy do głosu w swojej głowie.

Cierpienie czyni nas cięższymi. Przyciąga do ziemi.