Sto lat samotności

W rzeczywistości nie miała dla niego znaczenia śmierć lecz życie i dlatego wrażenie jakiego doznał po ogłoszeniu wyroku nie było strachem lecz tęsknotą.

Uważaj na serce Aureliano. Gnijesz za życia.

Zgodnie ze swą naturą mężczyzna gardzi głodem po zaspokojeniu apetytu.

Umrzeć jest o wiele trudniej, niż to sobie człowiek wyobraża.

Oboje pozostali w zawieszeniu w próżni wszechświata, gdzie jedyną rzeczywistością codzienną i wieczną była miłość.

Kino jest maszyną wywołującą złudzenia i nie zasługuje na reakcje emocjonalne publiczności.

To już byłby koniec tego zasranego świata, gdyby ludzie podróżowali pierwszą klasą, a literatura wagonem bagażowym.

Plemiona skazane na sto lat samotności nie mają już drugiej szansy na ziemi.

Przytomna starość może więcej powiedzieć niż wróżby z kart.

Wielkie obsesje silniejsze są niż śmierć.

Bieda jest służką miłości.

Nie umiera się wtedy, kiedy trzeba, ale kiedy można to zrobić.

Niech pamiętają zawsze, że przeszłość jest kłamstwem, że pamięć nie zna dróg powrotu, że cała dawna wiosna jest nie do odzyskania i że najbardziej płomienna i uparta miłość jest tylko prawdą efemeryczną.

Nigdy nie mógł pojąć sensu walki pomiędzy przeciwnikami, którzy zgadzają się co do zasad.

Człowiek nie należy do żadnej ziemi, póki nie ma w niej nikogo ze swych zmarłych.

Tak jakby czas kręcił się w kółko i jakbyśmy wrócili do początków.

Tylko zamieniając cokolwiek w codziennej rutynie, narażamy się na zgubienie czegoś.

Czas także ulega potknięciom i wypadkom i dlatego może się rozbić, i zostawić w jednym pokoju ułamek swojej wieczności.

Literatura jest najlepszą zabawką, jaką wymyślono, żeby drwić z ludzi.

Sekretem dobrej starości jest nie co innego, tylko szczery pakt z samotnością.