Eduardo Mendoza

– Chcesz rzeczy niemożliwej. Postaw się w moim położeniu.

– Nie mogę postawić się w twoim położeniu. Ani ty w moim: każdy musi podejmować decyzję pod swoim kątem.

Piękno, któremu poświęcił życie, zdradziło go, gdyż nie zestarzało się wraz z nim.

Nie łudźmy się i nie odkładajmy spraw na później.

Przeżywam zastój, tak na płaszczyźnie zawodowej, jak osobistej, a sytuacja nie rokuje na rychłą zmianę. Widziałem zbyt wiele podobnych przypadków, by czynić sobie złudzenia w tej kwestii; studia ukończone ze znakomitymi wynikami, wielkie perspektywy, kilka lat splendoru, a potem już nic: marazm, rutyna, mierność. Ja powielam ten schemat: młodość zostawiłem za sobą i cofam się jak rak. (…) Przygoda niesie ze sobą ryzyko (…) Ale gdyby mimo wszystko skończyła się pomyślnie, gdyby chociaż raz los uśmiechnął się do mnie, osiągnąłbym coś więcej niż zaspokojenie mojej śmiesznej próżności akademickiej. Zdobyłbym prestiż. I pieniądze, tak. Pieniądze, by kupić sobie niezależność i godność. Wreszcie mógłbym przestać żebrać… Rozumie pani, co to znaczy, Panno Paquito?

Smutna rzeczywistość nie pozostawia wiele miejsca na uprzejmość.

U kresu drogi prowadzącej na szczyt nie oczekuje nas chwała, lecz rozczarowanie.

Powinniśmy przedłożyć logikę nad wszystko, jeśli nie chcemy pogrążyć się w chaosie. Nasza kondycja wymaga od nas współżycia w świecie sprzecznych interesów, a współżycie to opiera się na zbiorowym przestrzeganiu pewnych norm, wyraźnie określonych i jednakowych dla wszystkich.

Tyle samo odwagi wymagał marsz do przodu co wycofanie się.

Diabeł czuwa na rozstaju dróg i obiecuje cuda podróżnym w zamian za sprzedanie duszy. Lecz zawsze kończy się na oszustwie. Oszukiwanie to natura diabła.

Każda śmierć w wyniku przemocy jest kolejnym krokiem ku przepaści. Jeśli nie powstrzymamy tej machiny, za chwilę nie będzie już możliwości odwrotu.

Przynależy do dziwnej kondycji ludzkiej

Że każde życie mogło być inne, niż było.

Pamięć jest słaba, idealizuje, jest niedbała, wspomnienia mieszają dane i fakty.