Smilla w labiryntach śniegu

Kiedy jest się dzieckiem, tyle rzeczy wydaje się oczywistych. Z czasem człowiek zaczyna się dziwić.

Każdy moment może być ostatni. W życiu nie powinno istnieć nic, co jest jedynie przejściem z jednego miejsca w drugie. Każdy spacer należy traktować tak, jakby był wszystkim, co człowiekowi zostało.

W młodości człowiek sądzi, że seks jest kulminacją zaufania. Później odkrywa, że to ledwie początek.

Miłość rodzi się z nadmiaru energii; umiera, gdy skupia wszystkie siły na przetrwaniu, kiedy absorbują go problemy takie jak głód, sen czy potrzeba bezpieczeństwa.

Żaden człowiek nie może nic obiecać drugiemu.

Sentymentalizm zawsze jest pierwsza oznaką oporu wobec postępu.

Ludzie umierają. Donikąd się nie dojdzie zastanawiając się, w jaki sposób i dlaczego.

Kiedy się ograniczy ziemskie sprawy, myśl pozostaje wolna na duchowe.

Z wiekiem wszystko zaczyna się kojarzyć z czymś innym.

To możliwość wyboru utrudnia nam życie. Ten, kto płynie z prądem, nie ma kłopotów.

Stan zakochania jest stanowczo przeceniany. Składa się na niego czterdzieści pięć procent strachu przed brakiem akceptacji, czterdzieści pięć procent maniackiej nadziei na to, że właśnie tym razem tego strachu będzie można się wstydzić, oraz skromne dziesięć procent wyczucia kruchych możliwości, jakie niesie za sobą miłość.

Do miejsca, w którym nie ma strachu, jest tylko jedna droga. Ta, która wiedzie przez tajemnicze centrum lęku.

Uczucia muszą być swobodnie wyrażone, aby pozostały czyste.

Człowiek, który nie spał przez dwie doby nie ma żadnej wartości.

Niektóre myśli posmarowane są klejem.

Człowiek widzi jasno tylko wtedy, gdy patrzy na siebie jak na kogoś obcego.