Cytaty
– Ale jak tobie i tacie się to udało, mamo? Jak to się stało, że kochaliście się przez całe życie? Jak to się stało, że wasze małżeństwo było cały czas udane? Mama nie musiała się nawet nad tym zastanawiać.
– Trzeba się stale zakochiwać – powiedziała. – Musisz się po prostu stale zakochiwać w tej samej osobie.
Ktoś, kto mówi, że miłość nie przynosi strachu, nigdy nie był zakochany.
To dlatego płynę z prądem [...] od mężczyzny do mężczyzny, od miłości do miłości. Miłość jest cudowna, dopóki jest nowa. Kiedy jest nowa, ma moc [...]. Nie chcę czekać, aż miłość ostygnie do momentu, kiedy czujesz, że trzeba odejść, ale nie potrafisz. Kiedy chcesz, żeby miłość rozkwitła na nowo, chociaż wiesz, że tak się nigdy nie stanie.
Spotykamy się i jedno dla drugiego jest tajemnicą. Widzimy to, co chcemy widzieć. Idealizujemy się nawzajem za pomocą własnych fantazji. Kiedy się poznajemy, najpierw jesteśmy czystymi tabliczkami, nie mamy o sobie żadnej wiedzy. W oczach nowo poznanej osoby jesteśmy dziewiczy. Jesteśmy doskonali. Doskonali, bo każdy wybiera kolory, jakich pragnie, i maluje obraz, jaki chce zobaczyć.
Kochał ją miłością jak z filmu, aż krew tętniła mu w uszach. Kochał ją, kiedy się budziła, jak szła do łóżka, kochał od rana do wieczora, w każdej sekundzie doby (…) Kochałby ją gdyby miała krosty, płaskie piersi, meszek na górnej wardze. Kochałby ją bezzębną. Kochałby ją łysą (…). Na sam dźwięk jej imienia przebiegał go dreszcz.
(…) cały świat bez przerwy mówi o miłości, lecz jej się wcale nie wybiera, zaraża się nią jak chorobą, popada się w nią jak w nieszczęście.
Nie wiem, czy była pogoda, czy słota; idąc ścieżką nie patrzałam ani na niebo, ani na ziemię; serce moje przeszło w oczy, a oczy moje tkwiły w nim.
Kiedy spotykamy tych, w których się zakochujemy, jakiś wymiar naszej duchowości ma charakter historyczny.
Co jest gorsze od chłopaka, który cię nienawidzi? Zakochany chłopak.
Nawet nie próbowała czytać. Nie widziałaby przecież ani jednej litery, tylko jego twarz, oczy, uśmiech…
Był taki okres, że byłam gotowa na największe głupstwo, byle tylko znaleźć się blisko niego, słuchać, co mówi, móc go dotknąć, kiedy zaś moje niemądre marzenia się ziściły, okazało się, że traciłam czas na wyobrażenie sobie Bóg wie czego (…).
(…) nie można naprawdę pokochać w ciągu dwóch dni. To uczucie może zapalić się szybko, lecz prawdziwa miłość potrzebuje czasu, by przerodzić się w silny i trwały związek
