Michael Ondaatje

Jest rzeczą świętą, by umrzeć w świętym miejscu. Była to jedna z tajemnic pustyni.

Są ludzie, których krzywdy łamią, i ludzie, którzy nie dają się złamać.

Kiedy jesteśmy młodzi, nie spoglądamy w lustro. Wpatrujemy się w nie, kiedy już się zestarzejemy, zatroskani o nasze imię, o naszą legendę, o to, co nasze życie będzie znaczyło dla przyszłości. Pysznimy się nazwiskami, które nosimy, zabiegamy o pierwszeństwo naszych odkryć, przewagę naszych armii, wyłączność naszego handlu. Dopiero postarzały Narcyz pożąda swego bałwochwalczego wizerunku.

Nawet drzewa chorują od zarazy, którą rozsiewamy.

Szczęście ma to do siebie, że umyka.

Odpoczywać to znaczy przyjmować wszystkie elementy rzeczywistości bez ich osądzania.

Czułość okazana obcemu i bezimiennemu jest czułością okazaną samej sobie.

Kiedy spotykamy tych, w których się zakochujemy, jakiś wymiar naszej duchowości ma charakter historyczny.

Albowiem echo jest jak dusza głosu, co się rozbudza w miejscach opustoszałych.

Śmierć to znaczy, że istniejesz w trzeciej osobie.

Ktoś, kto nie jest twojej krwi, może wtargnąć w twe uczucia głębiej niż krewny.