Eric Jerome Dickey

Ktoś, kto mówi, że miłość nie przynosi strachu, nigdy nie był zakochany.

Wybór zawsze stanowi de facto rezygnację z czegoś innego.

Wszyscy wypracowaliśmy jakieś metody radzenia sobie z szaleństwem.

Nie obchodzi mnie, czy stoję przed Bogiem, Buddą czy Oprah. Kiedy jedna strona nie dotrzymuje umowy, układ jest otwarty. Nauczyłam się być tylko na tyle wierna, na ile wierny jest facet, z którym się zadaję.

Czasami nawet kiedy człowiek wie, że nie ma racji, musi wrócić, żeby nabrać sił i dopiero wtedy odejść na dobre.

To dlatego płynę z prądem [...] od mężczyzny do mężczyzny, od miłości do miłości. Miłość jest cudowna, dopóki jest nowa. Kiedy jest nowa, ma moc [...]. Nie chcę czekać, aż miłość ostygnie do momentu, kiedy czujesz, że trzeba odejść, ale nie potrafisz. Kiedy chcesz, żeby miłość rozkwitła na nowo, chociaż wiesz, że tak się nigdy nie stanie.

Im częściej czegoś doświadczamy, tym słabszy jest efekt.

Łatwo jest się bzykać [...]. Trudniej kochać.

Kobieta musi być dla swojego mężczyzny kobietą, albo będzie nią inna kobieta.

Tak wygodnie jest się pławić w ciepełku własnej ignorancji.

Pamięć jest prześladowcą. Pamięć trzyma nas w naszym własnym więzieniu.

Spotykamy się i jedno dla drugiego jest tajemnicą. Widzimy to, co chcemy widzieć. Idealizujemy się nawzajem za pomocą własnych fantazji. Kiedy się poznajemy, najpierw jesteśmy czystymi tabliczkami, nie mamy o sobie żadnej wiedzy. W oczach nowo poznanej osoby jesteśmy dziewiczy. Jesteśmy doskonali. Doskonali, bo każdy wybiera kolory, jakich pragnie, i maluje obraz, jaki chce zobaczyć.