Cytaty o starości

Największym przewinieniem w telewizji nie są błędy, potknięcia, tylko starzenie się.

Starzejące się społeczeństwa przekształcają swój styl życia rodzinnego i codziennego.

Miłość nie zna pojęcia za późno, nie ma metryki.

(…) przykre było obserwowanie egzystencji rezydentek, które niczym się nie naraziły i trwają, bo są pracowite i lojalne. Godzą się na coraz gorsze stanowiska, coraz gorsze płace, gorsze traktowanie, byle tylko przetrwać, bo gdzie one, starzejące się, mądre i pracowite, znajdą pracę? Na moich oczach rozgrywał się najgorszy spektakl upodlenia. Mądre, inteligentne, kompendia wiedzy o pracy w telewizyjnym medium są wobec młodszych koleżanek dość miłe, ale tylko tyle, ile wymaga podstawowa grzeczność. Boją się piranii. Piranie, młodziutkie i ładniutkie, są początkowo przymilne, z czasem jednak hardzieją i pokazują, kto tu rządzi. Nieliczne mają tyle kultury, by szanować starsze koleżanki i liczyć się z nimi, a przynajmniej ich nie lekceważyć.

Człowiek gaśnie jak lampa, moją lampę już dokręcają.

Siedzę przy oknie zasnutym mgłą mijającego życia.

Zdaje się, że pisanie to trudne rzemiosło. Zwłaszcza jeśli człowiek jest stary i pośpiesznie, bez zastanawiania się chce opowiedzieć wszystko, co pamięta.

Człowiek musi mieć jakieś zajęcie na stare lata. Jeśli nie pozostaje już nic innego, można się przynajmniej trochę pomartwić.

Piękno, któremu poświęcił życie, zdradziło go, gdyż nie zestarzało się wraz z nim.

Z wiekiem człowiek staje się umiarkowany. Młodość jest radykalna.

W chwilach zastanowienia nieraz stwierdzałem, że trudno walczyć z własnym usposobieniem i że widać, urodziłem się po to, żeby przegrywać. Dziś, gdy z wiekiem stałem się spokojniejszy, za późno jest, by zabierać się do naprawiania błędów młodości. Perspektywa z jakiej patrzę na wszystko po tylu latach, daje mi tylko ból rozeznawania się we własnych błędach, ale nie daje mi już szans, by im zaradzić.

To straszne, w jakiej izolacji żyją ludzie starzy, straszne…