Miłość nad rozlewiskiem

Każda z nas ma swój krzyż – tak mawiała babcia (…). Zawsze sądziłam, że ten krzyż dostaje się pod koniec życia, a tu się okazuje, że któregoś dnia, tak po prostu, Pan Bóg cichutko nam go kładzie na plecy i już! Teraz go nieś!

Dziecko to nie zbiór komórek – to zbiór naszych uczuć.

Miłość nie zna pojęcia za późno, nie ma metryki.

Ogród to wielka sztuka cierpliwości.

Życie (…) komu i jak się powiedzie, to sprawa każdego z nas – z osobna. Byle się nie bać zmian, nie zatopić w niechęci i fochach. Szkoda życia na złość. A na miłość… aż go za mało.