Cytaty o smutku

Wiadomo, smutek uszlachetnia, sprawia, że nie oceniamy innych ludzi zbyt surowo.

Często czytam całe strony i zupełnie nie wiem, co przeczytałem. Zaczynam wtedy jeszcze raz od początku i odkrywam, że to, co przeczytałem, jest piękne. Mówi się tam o ludziach, który są nieszczęśliwi.

Tyle tylko, że dusza nie zna kultury. Nie zna narodu. Nie ma koloru, akcentu ani tradycji. Dusza jest wieczna. Dusza jest jedna. A kiedy serce przeżywa chwilę prawdy i smutku, duszy nie da się uspokoić.

– Ta biedna mała musiała mieć diabelskiego bluesa.

– Co to jest diabelski blues? – zapytałam. (…)

– Niektórzy mówią na to depresja. Ja mówię, że to najgorszy rodzaj żałości. Najżałośniejsza żałość, ot co.

W moich wypiekach jest pewien składnik, intensywniejszy niż najbardziej stężona esencja i ostrzejszy od wszystkich przypraw świata. Wszyscy znają ten smak, ale nikt nie potrafi go nazwać; jest to żal, nuta, która zawsze wybija się w najmniej spodziewanym momencie.

Przeszłam swoje, a za każdym razem bolało równie silnie jak poprzednio. Zdarzało się, że się zastanawiałam, dlaczego dobry Bóg dał mi tak ciężki krzyż do dźwigania – do tego stopnia, że myślałam, że nie wytrzymam już ani dnia dłużej. Ale Pan daje ci tylko tyle, ile możesz znieść – nie więcej… i mówi ci tak: Nie można zatrzymywać się nad smutkiem, to cię wpędzi w chorobę szybciej niż cokolwiek innego.

(…) Janosz Boka z wielką powagą wpatrywał się w blat ławki i po raz pierwszy zaczął w głębi swojej młodej duszy pojmować, czym właściwie jest życie, w którym smutki i radości tak dziwnie splatają się w jeden wspólny los.

Czujesz się osamotniona, kiedy jesteś nieszczęśliwa z dala od innych ludzi.

Człowiek to jedyne zwierzę, które potrafi odczuwać smutek rozłożony liniowo na osi czasu. Naszym przekleństwem jako gatunku jest, że zostaliśmy uwięzieni przez czas, że musimy interpretować życie jako szereg następujących po sobie wydarzeń, jako historię – i że kiedy nie potrafimy zrozumieć, na czym polega ta historia, czujemy się zagubieni.

Szczęście przychodzi na chwilę a potem odchodzi. Czasem na całe lata. Ale smutek… smutek osiada na dnie duszy.

Ogarnął go smutek, sięgnął głęboko w duszę, a potem rozszedł się po całym ciele jak fale na wodzie (…). Poczuł jak smutek zapuszcza w nim korzenie, mości się, jakby szukał przytulnego domu, a on nawet nie próbował z nim walczyć, bo w głębi duszy rozumiał, że byłoby to daremne.

Babcia powiedziała, że smutek jest jak morze; trzeba ujeżdżać fale.