Martha Grimes

Rzecz, w którą zaczęłam wierzyć, jest taka oto: jedno z dwojga – albo się dryfuje w dziurawej łódce, albo odwraca nową stronicę.

Może i trzeba było na to czekać dwa pokolenia, może to i jest kowbojska sprawiedliwość, lecz jeśli o mnie chodzi, czuję ulgę, kiedy zło, pozornie nie do naprawienia, ktoś w końcu jednak naprawi.

– Ta biedna mała musiała mieć diabelskiego bluesa.

– Co to jest diabelski blues? – zapytałam. (…)

– Niektórzy mówią na to depresja. Ja mówię, że to najgorszy rodzaj żałości. Najżałośniejsza żałość, ot co.

Kiedy sądzimy, że tajemnica się wyjaśnia, ona zaczyna snuć się od nowa.

Do mieszkających samotnie kobiet zazwyczaj czepiają się rozmaite historie.