Lionel Asbo. Raport o stanie państwa

I jego serce, kiedy przyszła kolej na nie, rozjarzyło się niczym jakiś wewnętrzny klimaks przebiegający przez pierś do gardła. Pocałował ją w szyję. Dotknęła jego czoła. Na stole stał słoik z dżemem truskawkowym z łyżeczką w środku.

Babcia powiedziała, że smutek jest jak morze; trzeba ujeżdżać fale.

…Za każdym razem, kiedy Lionel ciskał się po nocy (jakby wracał do pustego domu), Des myślał o tym, jakie to musi być kojące (jeśli w ogóle można wyobrazić sobie coś takiego) – nie posiadać świadomości istnienia innych ludzi.