Ewa Nowak

(…) ten niekontrolowany wybuch zazdrości sprawił mi przyjemność.

– Kochasz czy nie? Nie drażnij mnie.

– Kocham, i to bardzo.

– Na pewno?

– Na pewno.

– Daj dowód.

– Przepraszam, tutaj? – Magda parsknęła śmiechem.

– Popatrz na mnie i powtórz: „Ten Soplica to debil”.

– Soplica? Dobrze, że też na to nie wpadłam! No, rzeczywiście Soplica! Pasuje jak ulał. Ten Soplica to debil.

– I brzydal.

– No, taki brzy… Oj, nie szczyp! I brzydal. Całkiem ładny brzydal, ale brzydal.

Takie jest moje zdanie i ja się z nim zgadzam.

Nie bądź kotem, nie prześpij życia.

Jeśli ludzie całe życie idą razem, to co ich czeka? Na koniec jedno umiera, a drugie zostaje z rozdartym sercem (…). To straszne, że po tylu latach miłości trzeba zostać samemu. Chciałbym umrzeć pierwszy.

Cokolwiek zrobisz, i tak tysiące ludzi przed tobą to już zrobiło. Cokolwiek czujesz, inni czuli to przed tobą, cokolwiek cię spotka, nie będzie to nic nowego. Jeśli więc robisz coś złego, nie martw się, bo inni nie byli lepsi. Wszystko to już ktoś przed tobą przeżywał, czuł, komuś zrobił. Nie przecierasz szlaku, tylko idziesz po szeroko udeptanej drodze.

Przymus to najmniej skuteczny bodziec do działania.

Bo na tym polega dorosłość. Masz otwartych masę furtek, ale nie ze wszystkich korzystasz. Żeby nie wiem jak obiecująco wyglądało coś w dali, pewnych drzwi nie otwierasz. Nie sprawdzasz terenu.

Nie ma co się dręczyć. Trzeba zamknąć ten rozdział, zapomnieć, wymazać, wykasować, odkochać się, pozbyć się tego pliku z własnej pamięci. Trudno. Było, minęło.

Nikt nie jest tak samotny jak człowiek zakochany bez wzajemności.

Najpodlejszym złodziejem jest ten, kto okrada siebie z marzeń.

Nastąpił koniec świata, a słońce nadal świeci. Wiem, że to musi boleć, ale dlaczego aż tak? Jest tyle lekarstw, a na to jedno nie ma żadnego…

Świata nie naprawisz, możesz tylko naprawić siebie. (…) A co robią inni? Niech cię to nie obchodzi. Rozliczaj zawsze tylko siebie.