Cytaty o presji społecznej
26 cytatów · 22 autorów
Cytaty
Jak dobrze zrozumieć wreszcie, że życie nabiera dopiero wtedy sensu i znaczenia, gdy toczy się zgodnie z własnymi potrzebami, rytmem własnego oddechu, a przede wszystkim własnym wyobrażeniem o nim – a nie potrzebami, rytmem wyobrażeniem narzuconym przez otoczenie. Za wszelką cenę być sobą.
Przymus bycia szczęśliwym tylko komplikuje życie.
Pojęcie wolnego czasu już nie istnieje. Trzeba go zaplanować, określając wartość każdej chwili w dolarach. Jesteś pod ciągłą presją, żeby znać wartość odpoczynku, relaksu i wizyt w restauracjach, do których trudno się dostać.
Aktualnym życiowym celem sekretarki było poślubienie fotoreportera. Jako kobieta całkowicie dorosła zdawała sobie sprawę, iż fakt zawarcia związku małżeńskiego o niczym właściwie nie świadczy i wcale nie załatwia całej reszty życia, w tym roku jednakże kończyła trzydzieści lat. Postanowiła, z chwilą przekroczenia tego progu, zmienić stan cywilny i w ankietach personalnych móc pisać raczej „rozwiedziona” niż „panna”. Własne nazwisko przestało się jej podobać, zdecydowała się je zmienić, w dodatku weszła właśnie w posiadanie dwupokojowego mieszkania spółdzielczego i oba te elementy razem sprawiły, że ślub z fotoreporterem stał się wydarzeniem w jej życiu niezbędnym.
s. 37
(…) jeśli człowiek nie ma się na baczności, ludzie zmuszą go do robienia tego, czego chcą, albo – jeśli jest uparty – do robienia czegoś wręcz odwrotnego, po prostu im na złość
s. 223
Zdolnym dzieciom, właśnie przez to, że są zdolne, dorośli nieustannie wyznaczają nowe cele. Często zdarza się, że dzieci przytłoczone koniecznością ciągłego wykonywania konkretnych zadań, jakie się przed nimi stawia, tracą charakterystyczne dla dzieciństwa szczere wzruszenia i radość z osiągnięć. Postawione w takich sytuacjach, niebawem zamykają się w sobie i starannie skrywają objawy uczuć.
Trudno jest jednostce utrzymać własny sposób zachowania pod naciskiem innych osób.
Każe się nam ufać nauce bardziej niż wierzyć w wartości duchowe. Karmimy nasze dusze tym, co społeczeństwo nazywa rzeczami ważnymi, a w rzeczywistości umieramy, bo zdajemy sobie sprawę, co się wokół nas dzieje. Wiemy, że zmusza się nas do robienia tego, czego nie mieliśmy zamiaru robić. Mimo to nie stać nas, żeby wszystko rzucić i poświęcić resztę dni i nocy prawdziwemu szczęściu, rodzinie, naturze, miłości. A dlaczego? Bo czujemy się zobowiązani skończyć to, co rozpoczęliśmy: osiągnąć wymarzoną stabilizację finansową, która pozwoli nam cieszyć się resztką życia we dwoje. Bo jesteśmy ludźmi odpowiedzialnymi.
Iść ciągle dalej, zostawić za sobą historię, którą nam wmówiono, i wszystko, co nam narzucono.
Jeśli zacznę się zachowywać tak, jak tego ode mnie oczekują inni, stanę się ich niewolnikiem. Muszę narzucić sobie niesłychana dyscyplinę, by tego uniknąć, bo człowiek zawsze chce zrobić komuś przyjemność – a zwłaszcza sobie samemu.
Dlaczego ludzie są nieszczęśliwi. (…) Są uwięzieni w swojej historii osobistej. Wszyscy sądzą, że głównym celem życia jest wypełnianie planu. Nikt nie zadaje sobie pytania, czy to jego własny plan, czy raczej wymyślony przez kogoś innego. Gromadzą doświadczenia, wspomnienia, przedmioty, pomysły, a to zbyt wiele do udźwignięcia. I w ten sposób zapominają o własnych marzeniach.
Jeżeli nie chcesz być lekarzem, bądźże przynajmniej kobieciarzem lub koniarzem, ale niech będzie wiadomo... niech będzie wiadomo...


















