Córka nastawiacza kości

Nie sposób zredukować życia do jednozdaniowych maksym.

Szczęście daje nam myśl, że sytuacja kogoś innego może być znacznie gorsza od naszej.

Czymże jest przeszłość, jeśli nie tym, co sami postanawiamy pamiętać.

Człowiek powinien wiedzieć, jak coś się zaczęło. Początek prowadzi zwykle do określonego końca.

Kiedy piszesz, musisz zebrać w jeden strumień wszystkie swobodne prądy serca.

Wszystko jest możliwe, dopóki dzieje się dla dobra świata.

Namiętność z czasem słabnie, a różnice pozostają.

Pojęcie wolnego czasu już nie istnieje. Trzeba go zaplanować, określając wartość każdej chwili w dolarach. Jesteś pod ciągłą presją, żeby znać wartość odpoczynku, relaksu i wizyt w restauracjach, do których trudno się dostać.

Nie można być artystą, jeśli praca przychodzi bez wysiłku.

Myśli buntują się przeciw temu, co znajome i drogie, bardzo szybko, nie trzeba na to więcej czasu niż tyle, ile trwa złamanie cienkiej gałązki.

Pisanie o czym się tylko zechce, było najniebezpieczniejszą formą wyrażania życzeń.

Można być dumnym z tego, co się co dzień robi (…). Ale nie można gardzić tym, co mamy od urodzenia.