Ken Kesey

Wiem tylko, że choć wszyscy mają swoje braki, nic im nie sprawia takiej frajdy, jak wyśmiewanie i poniżanie innych.

Świat należy do silnych, przyjacielu! Nasza egzystencja oparta jest na zasadzie, że silni rosną w siłę, pożerając słabszych. Musimy się z tym pogodzić. To zupełnie normalne. Poniekąd prawo przyrody. Króliki je akceptują i wiedzą, że rola silnych przypada wilkom. Same zaś są sprytne, płochliwe i zwinne, kopią nory i kryją się, gdy wilk jest w pobliżu. Jeżeli przetrwają, gra toczy się dalej. Znają swoje miejsce. Na pewno żaden nie rzuci się na wilka. Bo to nie byłoby rozsądne, prawda?

– Przynajmniej się starałem – mówi. – Przynajmniej się starałem, do diabła!

Wyobrażałem sobie, że może rzeczywiście jest nadzwyczajnym człowiekiem. Po prostu jest sobą i basta. I może właśnie temu zawdzięcza swoją siłę.

W Ameryce, jeśli coś się psuje, to najszybszy sposób usunięcia usterek uchodzi za najlepszy.

Dobry Indianin powinien umieć się wyżywić, jedząc wszystko, co nie zje go pierwsze.

(…) nic bowiem tak nie irytuje ludzi, którzy chcą ci obrzydzić życie, jak to, że zachowujesz się, jak gdybyś tego nie zauważał.

Gdy tylko człowiek chce pomóc drugiemu, sam się odsłania.

Jak się człowiek skupi, może usłyszeć nawet bicie własnego serca.

Nigdy nie wiadomo, co komu w duszy gra.

Nikt nie jest naprawdę mocny, dopóki nie widzi, jak wszystko może być zabawne.

Człowiek traci grunt pod nogami, kiedy traci ochotę do śmiechu.