Ana Veloso

– Nie spotkałaś potem nikogo, kogo chciałabyś poślubić? – Nie. Nie wierzę w małżeństwo. Zinstytucjonalizowana miłość – to dobre dla drobnomieszczaństwa.

Rozpychanie się łokciami jest warte więcej niż cywilizowane stanie w kolejce, a fałszywe papiery więcej niż prawdziwi przyjaciele.

Rozmowa dotyczyła przede wszystkim wojny (…) Jose Carvalho, jak i Rui da Costa reprezentowali (…) stanowisko, że cel uświęca środki i nie chodzi o jedno ludzkie życie mniej czy więcej – w końcu większość biednych i głupich ludzi nadaje się tylko na mięso armatnie.

Zrzucać winę na innych, nim wpadną na ten sam pomysł – to był bez wątpienia mądry ruch. Szczególnie w kontaktach z mężczyznami.

Od takich zadawnionych waśni lepiej trzymać się z daleka.

Zaczęło się od uwag typu: „Ricardo, musi pan jadać regularnie.” Teraz doszło już do tego, że kazała mu szukać żony.

Żaden człowiek nie potrafił nazwać po imieniu niezliczonych strzępków myśli, które w danej chwili krążą mu po głowie.

Nie powinno się niczego odkładać na później.

Nie ma sensu patrzeć wstecz, Juju. Wtedy łatwo przeoczyć, co jest przed nami.

Nie rozumiem, dlaczego tak się pysznicie swoim potomstwem. W końcu to żadne wielkie dokonanie, wydać na świat dzieci. Każde zwierzę robi to bez wielkiego szumu, zupełnie en passant.

Trzeba wystrzegać się mężczyzn, którzy polują na pieniądze kobiet. Ubogich dotyczyło to nawet bardziej niż bogatych.

Po fakcie jest się zawsze mądrzejszym.