Bądź zdrowa, Lizbono

– Nie spotkałaś potem nikogo, kogo chciałabyś poślubić? – Nie. Nie wierzę w małżeństwo. Zinstytucjonalizowana miłość – to dobre dla drobnomieszczaństwa.

Rozpychanie się łokciami jest warte więcej niż cywilizowane stanie w kolejce, a fałszywe papiery więcej niż prawdziwi przyjaciele.

Rozmowa dotyczyła przede wszystkim wojny (…) Jose Carvalho, jak i Rui da Costa reprezentowali (…) stanowisko, że cel uświęca środki i nie chodzi o jedno ludzkie życie mniej czy więcej – w końcu większość biednych i głupich ludzi nadaje się tylko na mięso armatnie.

Zrzucać winę na innych, nim wpadną na ten sam pomysł – to był bez wątpienia mądry ruch. Szczególnie w kontaktach z mężczyznami.

Od takich zadawnionych waśni lepiej trzymać się z daleka.

Zaczęło się od uwag typu: „Ricardo, musi pan jadać regularnie.” Teraz doszło już do tego, że kazała mu szukać żony.

Żaden człowiek nie potrafił nazwać po imieniu niezliczonych strzępków myśli, które w danej chwili krążą mu po głowie.

Nie powinno się niczego odkładać na później.

Nie ma sensu patrzeć wstecz, Juju. Wtedy łatwo przeoczyć, co jest przed nami.

Nie rozumiem, dlaczego tak się pysznicie swoim potomstwem. W końcu to żadne wielkie dokonanie, wydać na świat dzieci. Każde zwierzę robi to bez wielkiego szumu, zupełnie en passant.

Trzeba wystrzegać się mężczyzn, którzy polują na pieniądze kobiet. Ubogich dotyczyło to nawet bardziej niż bogatych.

Po fakcie jest się zawsze mądrzejszym.

Śmiechu można się oduczyć.

Pytania to najelegantsza metoda, by się nie zdradzić.

W duchu Cristiano zazdrościł Marisie tej pewności siebie, którą mogą mieć tylko dzieci ludzi bogatych.

W Portugali istniały obok siebie jakby dwa równoległe, skrajnie obce sobie światy. Z jednej strony stała masa ludności, świadomie kształtowana na niedouczoną, bezwolną i katolicką i żyjąca niekiedy w warunkach gorszych nawet niż w średniowieczu, z drugiej strony wąska grupa ludzi, którzy dzięki reżimowi zdobyli liczne przywileje i w których interesie leżało, by wszystko zostało po dawnemu. Jednocześnie ci sami ludzie najmniej trzymali się dyktowanych z góry wartości.

Ludzka wyobraźnia zawsze jest najgorszym oprawcą.

Jaki sens miało rozmyślanie o zaprzepaszczonych szansach? Żadnego.

Wszystko było jak zawsze. Wszystko toczyło się normalnym rytmem. Świat nie przestał się kręcić tylko dlatego, że ona sama popełniła błąd.

Niektórych rzeczy po prostu się nie wie i nie ma żadnej możliwości, by to zmienić. Poza czekaniem.

Frontalne ataki często są mniej skuteczne od podstępów i sprytu.

Jak maciory w błocie, tak ludzie taplali się w zawiści i przez ten cały nagromadzony brud nie dostrzegali, że sami są za siebie odpowiedzialni.

Mężczyźni bawili się w wojnę.

Nie, coś w niebie jest zdecydowanie nie tak. Zapewne tam również rządzą ci, którzy nie mają skrupułów i sumienia.

Na pomarszczonej powierzchni wody tańczyły pomarańczowe iskierki.

Los nie daje się oszukać. Przez jakiś czas może być niewidoczny, ale potem uderza z podwójną siłą. Zawsze czai się za rogiem, za którym najmniej go oczekujemy, i lepiej nie kusić go tym, że ignorujemy jego istnienie lub wręcz mu zaprzeczamy.

Bądź zdrowa, Lauro (…) Bądź zdrowa, Lizbono.

Na terenie ściśle podzielonym na rangi, obowiązki i zakresy odpowiedzialności nie można się było zgubić – podczas gdy mapa emocji wydawała się niemal nieczytelna.

Brak zmysłu piękna to poważna skaza.

Eleganckie damy zawsze robią tylko to, czego się od nich oczekuje, i nigdy tego, czego w głębi serca pragną.

Co pozostaje z człowieka? Grób, o który nikt się nie troszczy? Imię uwiecznione na sczerniałej metalowej płycie?

Miał niewiarygodne szczęście. Jak szybko się o tym zapomina po osiągnięciu zaledwie pośredniego celu! Nie myśli się już o zainwestowanym czasie i pracy – nie zostaje ślad po ekstatycznych doznaniach towarzyszących wymarzonemu sukcesowi. Zamiast odczuwać dumę z pokonanego etapu, Fernando nie czuł nic poza palącą niecierpliwością – dalej, dalej! Musiał szybciej piąć się w górę, musiał zajść wyżej! Czy będzie się to ciągnąć bez końca? Czy nigdy nie doświadczy prawdziwej radości z osiągnięcia celu? Dokąd jeszcze zaprowadzi go niezadowolenie? A może powinien nauczyć się czerpać satysfakcję z samej walki? Czyż najwyższą nagrodą jest nie sam szczyt, lecz cieszenie się trudami wspinaczki.

Jaki sens miało oszczędzanie, skoro pieniądze same znikały, choć nic się za nie kupiło, i to tylko dlatego, że politycy do niczego się nie nadawali?

Katolickie wychowanie naprawdę przesądza o wszystkim (…) Grzech i potępienie – do tego się to sprowadzało. Nie chciała zostać biedną pokutniczką, nie chciała być obrzucana błotem i już za życia smażyć się w ogniu piekielnym.