Cytaty o pięknie

Podróżując, w bardzo praktyczny sposób doświadczasz aktu odrodzenia. Stajesz przed zupełnie nowymi sytuacjami, dzień przemija wolniej, przeważnie nie rozumiesz języka, którym mówią miejscowi. Zupełnie jak dziecko, które wyszło z łona matki. W takich warunkach zaczynasz przywiązywać znacznie większą wagę do tego, co cię otacza, ponieważ od tego zależy twoje przetrwanie. Stajesz się bardziej otwarty na kontakty z ludźmi, bo wiesz, że mogliby ci pomóc w trudnych sytuacjach. A każdy przejaw łaskawości bogów przyjmujesz z wielką radością, jakby chodziło o wydarzenie, które trzeba zapamiętać na całe życie. Równocześnie, ponieważ wszystko wokół ciebie jest nowe, dostrzegasz w rzeczach wyłącznie piękno i bardziej cieszysz się życiem.

Po odrzuceniu tego, co zbędne, odkrywamy prostotę i skupienie: im postawa prostsza i bardziej powściągliwa, tym piękniejsza, choćby z początku wydawała się niewygodna.

Wszyscy czerpiemy z tego samego źródła, zwanego „Duszą Świata”. Choć staramy się na wszelkie sposoby zachować indywidualność, pewna część naszej pamięci – podświadomość zbiorowa – jest wspólna nam wszystkim. Wszyscy szukamy ideału piękna, tańca, muzyki, boskości.

Nie ma ciał pięknych ani brzydkich, bo wszystkie przebyły tę samą drogę i są odzwierciedleniem duszy, która je zamieszkuje.

(…) jeśli się żyć pięknie nie może, należy przynajmniej pięknie skończyć (…)

Nie ma nic wielkiego i pięknego prócz śmierci.

Prawda jest martwa, ale piękna, objawia się, ale zawsze jest nieuchwytna.

Dobry gust nie ma nic wspólnego z pieniędzmi.

Im bardziej człowiek oddaje się pięknu, tym bardziej oddala się od dobra.

„Jak winić Trojan i w pięknych nagolenicach Achajów

Za to, że długo tak znoszą tę wojnę dla takiej kobiety,

Co nieśmiertelnym boginiom pięknością swoją jest równa.

Ale choć piękna, jednakże niech wraca do kraju okrętem,

by nie przyniosła nam kiedyś i naszym dzieciom zagłady”.

Tak mówili, a Pryjam przywołał głośno Helenę:

„Podejdź tu, córko kochana, bliżej i usiądź koło mnie.

Swego pierwszego małżonka stąd ujrzysz, przyjaciół i krewnych.

W tobie ja winy nie widzę, gdyż winni są tylko bogowie,

oni tę wojnę Achajów obfitą w łzy nam zesłali (…)”.

Nigdy mię, jak dziś, piękność nie ujęła żadna,

Nie rozgrzała bogini, ni ziemianka ładna

Ani wdzięki prześlicznej Iksyjona żony,

Z której Pirytoj, bogom równy mąż zrodzony;

Ni do Danaem gorzał tak silnym zapałem,

Z której Perseja, męża walecznego miałem;

Ni tak córka Feniksa rozpaliła gładka,

Sławnego Radamanta i Minosa matka;

Ni dwie wabne Tebanki, Alkmena, Semele,

Z tej Herkul syn, z tej Bachus, Olimpu wesele;

Ni Cerera, żółtemi włosy upiękniona,

Ni wspaniałą kibicią poważna Latona;

I z tobą przeszłe chwile równałbym daremnie;

Nigdyś ognia takiego nie wzbudziła we mnie.

Trzeba cierpieć, aby godnie wyglądać.