Iliada

Jeśli kto kocha wojnę domową, jest pozbawiony więzów rodzinnych, prawa i własnego miejsca.

Można zdobyczy mieć wiele: stada baranów i wdów,

Cenne trójnogi i konie o grzywach złotopłomiennych.

Lecz nie zdobędziesz już nigdy człowieczej duszy, nie złowisz

Ani jej w locie nie wstrzymasz, gdy z warg na zawsze uleci.

Gniew, Bogini, opiewaj Achilla, syna Peleusa,

zgubę niosący i klęski nieprzeliczone Achajom,

co do Hadesu tak wiele dusz bohaterów potężnych

strącił, a ciała ich wydał na pastwę sępom drapieżnym

oraz psom głodnym. Tak Dzeusa dokonywała się wola.

Jakie słowo wypowiesz, takie usłyszysz.

Być zawsze pierwszym i innych przewyższać.

Jaka nagroda dla tego,

Kto bez spoczynku, bez przerwy bił się z licznymi wrogami,

Gdy los w tej samej ma cenie i tchórza, i bohatera

„Jak winić Trojan i w pięknych nagolenicach Achajów

Za to, że długo tak znoszą tę wojnę dla takiej kobiety,

Co nieśmiertelnym boginiom pięknością swoją jest równa.

Ale choć piękna, jednakże niech wraca do kraju okrętem,

by nie przyniosła nam kiedyś i naszym dzieciom zagłady”.

Tak mówili, a Pryjam przywołał głośno Helenę:

„Podejdź tu, córko kochana, bliżej i usiądź koło mnie.

Swego pierwszego małżonka stąd ujrzysz, przyjaciół i krewnych.

W tobie ja winy nie widzę, gdyż winni są tylko bogowie,

oni tę wojnę Achajów obfitą w łzy nam zesłali (…)”.

Jest mi tak bowiem obmierzły, jak same bramy Hadesa,

Kto w sercu jedno ukrywa, a na języku ma drugie.

Mowa słodsza niż miód.

Nieugaszony śmiech (bogów i bohaterów).

Nieraz mi matka mówiła, Tetyda o stopach srebrzystych,

że dwie prowadzą mnie Kery dwiema drogami do śmierci:

jeśli pod grodem trojańskim zostanę, by dalej tam walczyć –

nie ma stąd dla mnie powrotu, lecz sławę wieczną uzyskam;

jeśli do domu powrócę, do mojej ziemi kochanej –

sławy nie zyskam, lecz w zamian życie szczęśliwe i długie

los mi przeznaczy, nieprędko dosięgnę czarnych bram śmierci.

Taki już los ludzkich rodów, jak losy nietrwałych liści –

jedne na ziemię wiatr zrzuca liście, a inne wydaje

rozkwitający las, kiedy zbliża się pora wiosenna.

(…) wolooka (czcigodna) Hera (…).

Sen i śmierć to bracia bliźniacy.

Nigdy mię, jak dziś, piękność nie ujęła żadna,

Nie rozgrzała bogini, ni ziemianka ładna

Ani wdzięki prześlicznej Iksyjona żony,

Z której Pirytoj, bogom równy mąż zrodzony;

Ni do Danaem gorzał tak silnym zapałem,

Z której Perseja, męża walecznego miałem;

Ni tak córka Feniksa rozpaliła gładka,

Sławnego Radamanta i Minosa matka;

Ni dwie wabne Tebanki, Alkmena, Semele,

Z tej Herkul syn, z tej Bachus, Olimpu wesele;

Ni Cerera, żółtemi włosy upiękniona,

Ni wspaniałą kibicią poważna Latona;

I z tobą przeszłe chwile równałbym daremnie;

Nigdyś ognia takiego nie wzbudziła we mnie.