Cytaty o miłosierdziu

Kto chce do Mnie powrócić, choćby w najmniejszym pragnieniu i ostatniej chwili życia, zawsze ma taką możliwość i pomoc ode Mnie.

Uczynność wobec bliźnich ma pierwszeństwo przed modlitwą. Tak, jak w przypowieści o dobrym Samarytaninie.

Jeśli człowiek dopuszcza do swego serca złość, najbardziej krzywdzi samego siebie i godzien jest wielkiego współczucia i miłosierdzia.

Będzie lepiej – o wiele lepiej – jeśli swą uwagę skoncentrujesz na Moim Miłosierdziu i potrzebach ludzi, którym możesz je okazać, zamiast na sobie samej: swej grzeszności, swych odczuciach, swej samoocenie.

Wasze małe ofiary mogą ocalić wielu, byleby składane były z miłością i w duchu miłosierdzia.

W kościele obok mnie usiadła starsza osoba, od której czuć było bardzo przykry zapach. Chciałam zmienić miejsce.

Wtedy Pan powiedział:

O wiele większy odór wydzielają dusze ludzkie trwające w grzechu, a jednak nie odchodzę i trwam przy nich, aby je uwolnić.

Módl się i znoś to z miłości do niej. W jej duszy też jestem. Pomyśl, jaka woń wydziela się z twojej duszy, gdy uważasz, że jesteś czystsza.

Sprawiedliwość Moja nie jest oparta na karze, lecz na miłości. Dlatego wielką miłością otaczam tych, którzy zbłądzili i nawołuję ich do powrotu takimi sposobami, jakie są skuteczne.

Gdy stoisz w modlitwie na progu Nieba, przez ciebie płynie błaganie i ból świata i przez ciebie spływa Miłosierdzie Boże na ziemię. Każda modlitwa jest wymianą nędzy świata na Miłosierdzie Boże. Jest kanałem, dzięki któremu ta wymiana istnieje.

Nie potępiaj więc tych, którzy upadają. Nie osądzaj! Weź krzyż, pokutuj i módl się za nich, aby powstali i poszli drogą zbawienia – wsparci na twoim miłosierdziu, na miłości, jaką dla nich wlewam w serce twoje.

Boże, zmiłuj się nad szydełkami,

Nad igłą i nad nożyczkami,

Nad małym młoteczkiem.

Zmiłuj się nad słabymi duszyczkami,

Połatanymi męką i szmatami,

Nad dziećmi tęskniącymi za ciasteczkiem,

Nad żonami bez żądzy, za to z dziećmi wieloma,

Nad córkami, których krew jest wysuszona.

Zmiłuj się nad tymi, co za piecem leżą,

I nad tymi, co ich rozkład trawi,

Co ich przepuklina szarpie,

Co na żebry muszą się wyprawić.

Zmiłuj się nad koniem okulałym,

Nad koszącym zboże,

Nad kapelusznikiem, krawcem zubożałym…

Zmiłuj się, Boże!

Pana nie sposób osiągnąć za pomocą jakichkolwiek środków materialnych. Ze swej bezgranicznej i bezprzyczynowej łaski zstępuje na Ziemię w oryginalnej postaci, by okazać szczególne miłosierdzie czystym bhaktom oraz powstrzymać ekspansję demonów.

[…] przez Jej błogosławione ręce przepływa ten żywy strumień miłosierdzia Bożego, któremu wszystko zawdzięczamy. Jej to zawdzięczamy Zbawiciela świata będącego największym dziełem miłosierdzia Bożego i największym dowodem jak dalece ono jest naczelnym przymiotem nieskończonej doskonałości Bożej. W największym akcie miłosierdzia, jaki świat widział, gdy Chrystus za nas ofiarowywał się na krzyżu, Ona jedna świadomy udział brała, łącząc się z całkowitym poddaniem się woli Bożej z ofiarą Syna, z wielkiej litości nad nami wszystkimi. Toteż z upragnieniem wyczekujemy momentu, kiedy Kościół św. dokładniej określi nieomylnym orzeczeniem udziału Marii w odkupieniu świata i upoważni nas do wyznawania, że nie ma dzieła miłosierdzia Bożego, w którym by nie miało udziału i wielkie macierzyńskie miłosierdzie Najświętszej Panny, matki duchowej rodu ludzkiego.