Jan Kochanowski

Zyskiem człowiek zwać musi, w czem nie popadł szkody.

Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,

Moja droga Orszulko, tym zniknienim swoim!

Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:

Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.

Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało,

Najlepiej, żeby się też i nam podobało.

Gdzieśkolwiek jest, jeśliś jest, lituj mej żałości (...)!

Kupićby cię mądrości za drogie pieniądze,

Która (jeśli prawdziwie mienią) wszystkie żądze,

Wszystkie ludzkie frasunki umiesz wykorzenić (...).

Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy.

My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje,

W szczęśliwe czasy swoje

Rzadko Cię wspominamy,

Tylko rozkoszy zwykłych używamy.

A my rozumy swoje przedsię udać chcemy,

Hardzi między prostaki, że nic nie umiemy.

(...) czas doktór każdemu.

Z wina dobra myśl roście.

Przeto chciejmy wziąć przed się myśli godne siebie,

Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;

Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,

Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże.

Ty nie miej za stracone,

co może być wrócone.