Ostatnio dodane

Tak to już jest z człowiekiem, że na starość nie za bardzo lubi podróżować.

Pierwszy związek jest zawsze bardzo kruchy, podatny na różne wstrząsy, ale jeśli jest dobry, trzeba walczyć o jego zachowanie.

– A znasz ludzi, którzy cieszą się na myśl o tym, że umrą?

– Owszem, znam. Na przykład moja matka. Na łożu śmierci łakomie się uśmiechała, niecierpliwiła się, spieszno jej było zobaczyć, co będzie potem. (…) Jednak większość ludzi nie ma w sobie tej ciekawości. Czepiają się tego, co mają, jak wesz w uchu łysego.

– O.K. To mogę go o wszystko poprosić? O zabawki, cukierki, samochód?…

– Nie, Oskarze. Bóg to nie Święty Mikołaj. Możesz go prosić tylko o sprawy duchowe.

– Na przykład?

– Na przykład o odwagę, o cierpliwość, o zrozumienie.

– O.K. Rozumiem.

– Możesz też, Oskarze, prosić go o różne rzeczy dla innych.

– Jedno życzenie dziennie, ciociu Różo, no to bez przesady, najpierw pomyślę o sobie!

Choroba jest częścią mnie.

Na człowieka składają się wybory i okoliczności. Nikt nie ma władzy nad okolicznościami, ale każdy ma władzę wyboru.

– A po co miałbym pisać do Pana Boga?

– Może poczułbyś się mniej samotny?

– Mniej samotny z kimś, kto nie istnieje?

– Spraw, żeby istniał.

Pochyliła się w moją stronę.

– Za każdym razem, kiedy w niego uwierzysz, będzie trochę bardziej istniał. Jeśli się uprzesz, zacznie istnieć na dobre. I wtedy ci pomoże.

Kiedy spotka się kogoś miłego, zwykle myśli się, że jest biedny.

Jesteś pamięcią mojej przyszłości.

– Bo są dwa rodzaje bólu, Oskar. Cierpienie fizyczne i cierpienie duchowe. Cierpienie fizyczne się znosi. Cierpienie duchowe się wybiera.

– Nienawidzę moich rodziców.

– To nienawidź ich z całej siły.

– Ty mi to mówisz, ciociu Różo?

– Tak, nienawidź ich z całej siły. To będzie tak, jakbyś miał kość do ogryzania. Kiedy już skończysz ją ogryzać, zobaczysz, że nie było warto.

Nieszczęścia zawsze chodzą parami.