Zielone Cytaty

Ostatnio dodane

Najnowsze cytaty z książek w kolekcji Zielone Cytaty — fragmenty dodane przez czytelników, każdy z autorem, książką i stroną, z której pochodzi.

  1. Chłopiec staje się mężczyzną nie wtedy, gdy pierwszy raz bierze do ręki miecz, nie wtedy, gdy pierwszy raz bierze do łoża kobietę, ale wtedy, gdy zabija w duchu swoją matkę.

    s. 80

  2. W narodzinach i śmierci cesarzy nie ma nic osobistego. W ich życiu również.

    s. 375

  3. – Jesteśmy pod ścianą.

    – Zazwyczaj w takiej sytuacji przebijasz ją głową.

  4. – Chciałem kłuć żelazo, póki gorące. Każdy dzień był mi na wagę złota! (…)

    – Bolesławie, a czy ty kiedyś byłeś w kuźni?(…)

    – Byłem.

    – A patrzyłeś, jak się kłuje podkowy czy miecze?

    – Nie pamiętam …

    – Bo jak się kuje podkowy, to od razu, z jednego kawałka. Nagrzewa się, wygina, chwila machania młotem i jest. A jak ma powstać miecz, to kowal kuje, kuje, a potem chłodzi żelazo. I później znów kuje, kuje i chłodzi. I tak po wielokroć.

    s. 142

  5. Zaszczyty potrafią bardziej ciążyć niż kij żebraczy. Kijem przynajmniej podeprzesz się w drodze, a słuchając pochlebstw, drogę możesz zgubić. Nawet w świetle cesarskiej chwały zdarza się zabłądzić”.

    s. 16

  6. I trwał w modlitwie, by zadanie, które mu dano, potrafił wypełnić w pokorze. By Bóg przyjął jego posługę. By Królestwo okazało się czymś więcej niż król.

    s. 443

  7. Może rzeczywiście coś było w tych wszystkich badaniach, które dowodziły, że ludzie systematycznie czytający mają znacznie większy dystans do świata i są bardziej odprężeni.

  8. Twój udział jest wart tyle, co ptasie gówno lecące w moim kierunku. Trafi mnie, pójdę do najbliższego kibla je zmyć. Zrobię unik, to nigdy więcej już o nim nie pomyślę.

  9. Mam prostą zasadę. Jeśli jest coś, co zamiast oglądania mogę przeczytać, wybieram drugą opcję. Zawsze.

  10. Żaden prokurator celowo nie strzela sobie w stopę, mimo że niektórzy wyglądają na takich, co lubią się kaleczyć.

  11. Zwłoki mają to do siebie, że się odnajdują.

  12. Raz przebaczyć zdrajcy to łaska. Ale drugi raz to słabość.

    s. 112